Verdriet en geluk samen in één zwangerschap.

Hallo allemaal, 

Ik zal mezelf even kort voorstellen.  Ik ben Eline vant leven en ik ben een ontzettende chaoot, volgens mijn man dan haha 😉  Ik ben dyslectisch en dit is de eerste keer dat ik een blog schrijf. Ik reageerde op de instagrampost van Eline en wilde graag mijn verhaal met jullie delen.  Ik ben getrouwd en ik heb twee kindjes, daar gaat mijn blog dan ook over, mijn twee kindjes waarvan er maar eentje bij ons is. 
unnamed
In 2015 zijn wij op 05-05- 2015 getrouwd. En ik wilde graag als huwelijkscadeautje een kindje! Na een aantal weken kwamen wij erachter dat we zwanger waren. Wauw wat waren wij blij en dankbaar. Maar dat zwanger zijn heeft toch ook wel een beetje nadelen. Ik was echt alleen maar misselijk zo ontzettend misselijk ik kon niets meer binnen houden.

Na acht weken mochten wij bij de verloskundige komen voor de eerste echo. Mijn man is van een tweeling dus ik zei al tegen hem, kijk maar wij krijgen ook een tweeling. Ik kan me het moment nog zo voor me halen, het was net die reclame van tv. De verloskundige zei gefeliciteerd, jullie zijn zwanger! Kijk hier is het hartje, en oh hier nog eentje! Je had het gezicht van mijn man moeten zien, haha! Omdat we zwanger waren van een tweeling werden we direct overgedragen aan het ziekenhuis. screenshot_20180307-101516.png

Eenmaal thuis na het bezoek aan de verloskundige wilde we het iedereen maar direct vertellen. Zeker omdat ik zo ontzettend ziek was en het geheim houden hierdoor lastiger werd. De volgende dag ben ik naar het ziekenhuis gegaan om bloed te prikken en controles te doen, ik was zo ontzetten veel aan het overgeven. Maar gelukkig was ik nog niet uitgedroogd.

Na een weekend nog meer spugen en ellendig thuis zitten dwong mijn moeder me om toch weer naar het ziekenhuis te gaan. Deze keer moest ik helaas blijven, ik was uitgedroogd en ik had een tekort aan kalium. Kalium is en stof in je bloed dat je lichaam nodig heeft om je spieren te laten functioneren, best belangrijk dus! Zeker als je je bedenkt dat je hart ook een spier is! Gelukkig mocht ik na 2 nachtjes in het ziekenhuis weer naar huis, ik kon er weer even tegenaan.

Elke twee weken moest ik voor controle naar het ziekenhuis, voor mijzelf en voor de kleintjes in mijn buik. Helaas bleef ik me zo beroerd voelen en ben ik nog twee keer opgenomen in het ziekenhuis in verband met uitdroging en kalium tekort.
Ik voelde me zo ontzettend rijk, maar was erg futloos. Door al het spugen had ik weinig energie. Zo vond ik babyshoppen ook echt geweldig, al die mini-kleertjes voor mijn kindjes.

Helaas kwam er aan dit rijke gevoel al nel een einde. De 20 weken echo pakte namelijk anders uit dan wij hadden verwacht. Het was eerst allemaal zo mooi en zo bijzonder toen ze ons vertelde dat we een jongetje en een meisje kregen! Maar dit eindigde al snel in een nachtmerrie. Ons meisje groeide niet goed, maar dit kon de echoscopiste niet met zekerheid zeggen. Ze was hier niet in gespecialiseerd, dus verwees ze ons door naar medisch ziekenhuis in Breda. Hier konden wij de volgende dag al terecht. Helaas werd hier na een lange echo bevestigd dat ons meisje niet goed groeide. Het zou komen omdat ze te weinig voedingstoffen via de navelstreng binnen kreeg. De arts legde ons een keuze voor, een voor ons moeilijke keuze. Of wij een punctie wilde doen op beide kindjes, op ons zoontje waar niets afwijkends is te doen of alleen op ons dochtertje? Het enge aan een punctie is dat dit risico’s met zich mee brengt. Het zou mis kunnen gaan met beide kindjes dus ook met ons zoontje. We zijn naar huis gegaan en hebben de keuze samen in alle rust kunnen maken. Het blijft een moeilijke keuze, maar we hebben gekozen om de punctie uit te laten voeren op onze dochter. We zouden geen punctie uitvoeren op onze zoon, hij deed het juist hartstikke goed.

De volgende dag konden wij al terecht voor de punctie, ik was zo ontzettend zenuwachtig. De punctie leek wel een operatie! Gelukkig kwam na twee dagen al de uitslag, ook daaruit is gebleken dat ons dochtertje echt niet goed groeit. Wat een klap, we wisten dat we haar zouden verliezen!

Ook ging het met mij steeds slechter, ik had geen energie meer en ik lag alleen maar op de bank. Eten en drinken ging ook niet meer, ik dronk alleen nutri drank maar zelfs dat kon ik niet binnen houden. als ik naar buiten wilde ging ik met een rolstoel, lopen kostte mij teveel energie maar zo had ik toch nog wat frisse lucht. Door al het spugen was ik ontzettend veel afgevallen, zo woog ik nog maar 46 kg met 24 weken zwangerschap van een tweeling! Dit was voor mijn moeder de druppel, ze is gaan smeken bij de huisarts of ik sondevoeding kon krijgen. De arts heeft dit besproken met mijn gynaecoloog, alleen gingen zij er niet direct mee akkoord. Ze wilde eerst nog wat bloedonderzoeken doen en kijken of mijn waardes goed waren of juist afwijkend. Na het bloedprikken waren ze allemaal erg geschrokken van mijn bloedwaardes. Alles was veel te laag ik was compleet uitgedroogd! De sonde moest direct geplaatst worden, dit moment vergeet ik nooit meer. Wat een ellende die slang door je neus en keel, gelukkig was mijn man er om me te steunen! De verpleging zei al dat ze dit het vervelendste vonden wat ze in het vak moesten doen bij mensen.

Toen de sonde eenmaal geplaatst was merkte ik dat ik nog veel misselijker werd. Ik moest in het ziekenhuis blijven, gelukkig bleef mijn man bij me op de afdeling. Maar mijn man moest ook even naar huis toe om te gaan douchen en schone kleding te halen, na een uurtje merkte ik dat ik moest braken. Ik braakte de sonde slang eruit, zo probeerde ik ook om hulp te roepen en drukte ik op het belletje. Alleen kwam er niemand, ik raakte in paniek omdat ik het gevoel had dat ik stikte en ik niet wist wat ik moest doen. Gelukkig had mijn buurvrouw mij gehoord en is zij hulp gaan halen bij de verpleging!
Ik was zo geschrokken dat ik ook geen nieuwe sonde meer wilde laten plaatsen. Helaas dacht het ziekenhuis hier anders over en toen mijn man terug was kwam er ook een team van een verpleegkundige, gynaecoloog, psychiater, diëtiste en maatschappelijk werkster langs. Zij kwamen mij vertellen dat ik op sterven lag, als ik de sonde niet liet terugplaatsen ik het niet zou redden. Mijn bloedwaardes waren zo extreem laag dat het ontzettend gevaarlijk was. De sonde moest dan ook terug geplaatst worden, deze heb ik toen nog zo’n vier weken ingehad, daarna moesten ze hem verwijderen vanwege spruw. Ik was zo ontzettend blij dat de sondeslang eruit mocht, helaas mocht ik nog niet eten en leefde ik op nutri drankjes (dieetvoeding). Nu dit allemaal achter de rug is besef ik ook maar al te goed dat die sonde mijn leven heeft gered!Screenshot_20180308-132036

Na 25 weken zwangerschap werd ik naar het Sofia ziekenhuis in Rotterdam gestuurd, dit omdat mijn dochtertje nog steeds niet goed groeide. Hier hebben we ontzettend veel onderzoeken moeten ondergaan. Ook kreeg ik de keuze als mijn dochtertje 500 gram zou wegen ze de kinderen zouden halen, wij hebben besloten dit niet te doen omdat mijn zoontje dan ook de kans zou hebben het niet te overleven. Ook werd ik in dit ziekenhuis weer opgenomen in verband met uitdroging, alleen veranderde dit bezoek in een nachtmerrie. Zo was mijn man eigenlijk altijd bij me, behalve dit moment. Hij ging een avondje op stap met vrienden, even ontspannen en uitslapen de dag erna. Toen ik die ochtend net zoals iedere ochtend controle kreeg was het mis. We verwachten het vaak, maar dit moment had ik het helemaal niet verwacht! Ik was 30 weken zwanger, zielsalleen in Rotterdam. Mijn man was nog thuis en lag nog te slapen en ik kreeg het nieuws dat ons dochtertje was overleden! Ik heb direct mijn man gebeld en hij is zo snel mogelijk naar mij toegekomen, alleen is een uur rijden dan ineens zo ontzettend lang! Ook kwam er familie langs om ons te steunen. De dag erna mocht ik naar huis.

unnamed.jpgkhlk

Eenmaal thuis was ik er vrij rustig onder, ik denk dat ik het nog niet allemaal besefte. Een paar dagen later kreeg ik enorme rugpijn, het bleken rug weeën te zijn, mijn lichaam begon mijn dochtertje af te stoten! Iets wat we absoluut niet konden gebruiken omdat mijn zoontje nog verder moest groeien!

Mijn man heeft me in de auto gezet en is die nacht zo hard mogelijk naar Rotterdam gereden. Hier moest ik direct aan de weeënremmers en longrijping. Na een week aan de weeënremmers mocht ik weer naar huis en werd ik overgedragen aan het ziekenhuis in Bergen op Zoom.  Ik had bijna de 32 weken aangetikt en dan mocht in dat ziekenhuis bevallen, wat was dat een enorme mijlpaal! De laatste weken heb ik ondanks al het verdriet ook ontzettend genoten. Wel was ik bezig met het omruilen van spulletjes, zo ruilde ik de tweelingwagen om naar een enkele wagen, meisjeskleding weg brengen, geen twee bedjes meer maar eentje. Het was nu knokken voor ons mannetje, ons zoontje!

Bij 36 weken kondigde hij zich aan, het was een mega snelle bevalling ik heb bijna geen pijn gehad! Maar de kleine man had een moeilijkste start. Daardoor werd ik zo geleefd dat ik vergat dat ik nog een kindje moest uit persen. Dit was gebeurd tijdens één perswee, ze kwam direct met de moederkoek mee. Ik heb niet naar haar durven kijken, omdat ze zeiden dat ze helemaal platgedrukt was door mijn lichaam. Gelukkig heeft mijn man wel foto’s gemaakt, deze heb ik op haar begrafenis bekeken.

 

Nu is ons zoontje Sem inmiddels alweer twee jaar! Ons dochtertje heb ik Bo genoemd, ze heeft een mooie plek in ons huis en op het graf. Ze hoort bij ons! De vraag of ik ooit nog zwanger wil worden, JA! Dat is zeker maar het is en blijft een dingetje voor ons!

Ik hoop dat jullie het een mooie blog vonden.

Liefs, Eline vant Leven

 

15 Replies to “Verdriet en geluk samen in één zwangerschap.”

  1. Wat een verhaal zit het met kippenvel te lezen. Wat moedig dat je dit met ons deelt. Dankje wel hiervoor. Je bent een kanjer van een moeder van een zoon en een dochter. Sterkte met alles en vooral geniet van jullie zoon .

    Like

  2. Jeetje wat een verhaal..inderdaad blijdschap en verdriet in 1! Wat ook een heftige zwangerschap voor jou qua misselijk en de sonde! Heel veel geluk 💋

    Like

  3. Wat heb ik een respect voor jou/jullie verhaal. Ontzettend knap dat je het deelt. Ik wens jullie heel veel sterkte komende periode en ontzettend veel liefde in de toekomst.
    Liefs, nancy

    Like

  4. Eline,
    Ik kende je verhaal al maar toch las ik het met kippenvel en een brok in mijn keel!
    Wat heb jij een heftige zwangerschap gehad meid!
    Verdriet en geluk liggen dan altijd zo dichtbij elkaar hé!
    Je bent een top mama!
    Liefs xxxx

    Like

  5. Wat een heftige tijd is dit voor jullie geweest, niet te bevatten. Heel knap dat je dit wilt delen en ik wil je ook heel erg bedanken dat je zo’n steun bent voor mijn dochter Eline. Het is vreselijk, maar het delen van jullie verhalen kan jullie steun geven bij de verwerking. Ik ben trots op m’n dochter en ook trots op jou dat jullie doorgaan met leven en met liefde geven aan jullie kindjes. Bo en Skye worden niet vergeten 🌟

    Like

    1. Dankjewel voor je lieve reactie 💕 samen sta je sterker dan alleen ! Onze kindjes zijn de mooiste sterretjes aan de hemel.
      Ook als oma, weet ik van mijn eigen moeder. Is het een heftige periode km dat mee te maken! Maar wat is jou dochter een vechter. Wachten op het nieuwe wondertje 💕

      Like

  6. Jij bent de aller beste sterkste en liefste mama vriendin die ik ken! Wat heb ik diep respect voor jou hoe jij je door die tijd heen hebt geknockt. Wat zijn we allemaal bang geweest maar whoooow tot dat daar een prachtige zoon Sem was! Bo zal altijd in onze gedachten blijven. Dikke kus voor jullie en prachtig geschreven schat

    Like

  7. Met kippenvel en tranen je verhaal gelezen. Wat een kracht en moed heb jij gehad om dat allemaal te doorstaan!
    Het is een prachtig blog geworden. Hopelijk is het in de toekomst jullie gegund om nog een kindje te krijgen zonder een rollercoaster zoals jullie al hebben ervaren.

    Like

  8. Lieve Eline,
    Wat knap dat je dit wilt delen.
    Al ken ik je verhaal al, het blijft heftig om te lezen.
    Gelukkig gaat t goed met jullie stoere jongen, en zal er altijd aan Bo gedacht worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s