Heb ik een huilbaby of is er meer aan de hand?

Deze week vertelt mama Iris over haar, als moeder van twee zoontjes. Ze raakt snel weer zwanger van de tweede maar helaas gaat de start haar niet zo makkelijk af. In dit ontzettend eerlijke en heftige verhaal neemt Iris jullie mee in haar reis van woorden. 

Lieve lezers,

Ik zal mij even kort voorstellen,
Ik ben Iris, 27 jaar en moeder van mijn twee heerlijke mannetjes Jip (mei ’16) & Cas (dec ’17)
Samen deze twee kereltjes, mijn man Siebren en hond Willem wonen wij in het Friese Jirnsum.
Ik vind het heel erg leuk om mijn ervaringen als moeder te delen, om eerlijk te zijn over het moederschap dat dit niet altijd rozengeur en maneschijn is maar het is zo ontzettend de moeite waard!

IMG_1034

Ik had vroeger 1 wens en dat was moeder worden. Een groot gezin hebben met de liefde van mijn leven.
Deze liefde heb ik bijna 10 jaar geleden gevonden. Na wat ups en downs en een breuk van een jaar waarbij wij allebei aan ons zelf moesten werken hebben wij onze relatie nog een kans gegeven.
Ze zeggen weleens, als je een boek voor de tweede keer leest weet je al hoe het eindigd.
Ik ben van mening dat als je iets voor de tweede keer leest je het anders kan lezen en daardoor het wel begrijpt.

Nu 7 jaar later een huis, hond en twee kinderen verder zijn wij compleet.
Althans die keus hebben wij nu gemaakt.
Mijn wens van een groot gezin heb ik laten varen, niet omdat ik moeite heb met zwanger worden, zijn of de bevalling.
Maar omdat wij twee huilbaby’s hebben gehad.
Ook hier werd gezegd dit overkomt je vaak geen twee keer, ons wel…

Jip heeft 10 weken heel erg veel gehuild, waarom weten wij eigenlijk nog steeds niet.
Het was ook eigenlijk van de een op de andere dag over!
Het huilen stopte en hij sliep ook vanaf dat moment door. Jip had wel wat refluxklachten, wilde graag bij je zitten en was dan als dat kon vaak ook wel stil.
Daarbij had ik Jip alleen, op dat moment geen werk dus ik kon doen en laten wat ik wilde.
Het daarbij ook zomer, als ik er even niet meer tegen kon zette ik hem buiten neer.

10 maanden was Jip, toen mijn productie terugliep en Jip ineens de borst weigerde.
Tegen beter weten in heb ik een test gedaan, ik ging ervan uit dat deze negatief zou zijn!
Niks bleek minder waar, ik was weer zwanger.

De zwangerschap liep tot de 27ste week voorspoedig, de klachten die ik met mijn eerste zwangerschap had waren in geen velden of wegen te bekennen.
Dit was maar goed ook, toen ik 14 weken zwanger was van Cas werd Jip ernstig ziek.
Hij kreeg een darminvaginatie, domme pech helaas maar wel een hele heftige periode.
Ik kwam in de overlevingsmodus, de automatische piloot…
Wij moesten wel, wij moesten sterk zijn voor onze kleine man die daar aan toeters en bellen in het ziekenhuis lag.
Vanaf week 28 werd mijn zwangerschap zwaarder, de vermoeidheid en bekkenklachten sloegen in als een bom.
Ik ging halve dagen werken en vanaf 31 weken met vervroegd verlof. Omdat ik heel erg slecht sliep ging Jip gewoon de dagen op mijn werkdagen naar de opvang zodat ik mijn rust toch kon pakken waar dit kon.

Op woensdag 06 december 2017 werd na een zwangerschap van 40+1 dan eindelijk onze Cas geboren.
De bevalling ging heel snel maar voorspoedig! Maar sinds dat de kraamhulp de deur achter haar dicht trok begon de ellende.
Ik noem het ellende want dat is het echt geweest…

Het eerste bezoek van het consultatiebureau aan huis had ik al aangegeven dat Cas erg veel huilde.
Dat ik zijn urine vond stinken. Hier werd over gezegd dat dit de eerste weken voor pasgeborenen normaal is. Omdat ik niet beter wist en de verpleegkundige dat zei nam ik dit aan voor waarheid. Nu weet ik wel beter!

Het huilen nam letterlijk elke dag toe, daarbij werd hij lichamelijk ook steeds onrustiger en kon alleen maar bij mij is slaap vallen.
Toen Cas 16 dagen oud was hebben wij een osteopaat bezocht. Je zag Cas ontspannen op de tafel en hij viel uiteindelijk in slaap.
Eenmaal thuis was er niks meer van te merken dat hij was behandeld. Vooral de avonduren waren heftig en liepen wij om en om uren met Cas op de arm door het huis totdat hij uiteindelijk uitgeput in slaap viel.
Vele huisartsen bezoeken, huisbezoeken van het CB, telelefoontjes met het CB en osteopaat bezoeken verder trok ik het niet meer.
We waren inmiddels 5 weken verder en in de wel bekende huilpiek. Cas huilde letterlijk alleen niet als hij sliep, zelfs dan wilde het nog weleens voorkomen dat hij al huilend sliep.

De woensdag dat ik brak was Cas precies 5 weken, ik wist zeker dat er wat met mijn mannetje was! Ik voelde het aan elke vezel in mijn lijf…
Ik was er beroerd en verdrietig van, ik zag dat hij pijn had en dan niet door krampjes want dit was anders!
Zijn buik was niet gespannen maar wat een onrust in zijn beentjes en hij verstrekte dat ik niet eens wist dat dat zover kon.
Weer gebeld met de huisarts met het verzoek weer langs te komen. Dit weigerde ik, ik was nou al zo vaak langs geweest en hem in de maxicosi zetten leek voor Cas een ware marteling.
Ik kreeg een telefonisch consult en een doorverwijzing met spoed voor de kinderarts.
Die vrijdag konden wij al terecht.

Wij hadden vrijdag om 09:00 een afspraak, na lichamelijk onderzoek kon de arts in eerste instantie niks vinden.
Ze zei nog dat hij geen pijn had, maar mijn gevoel zei weer anders.
Eenmaal terug in de spreekkamer begon, op dat moment gelukkig het non-stop huilen van Cas weer.
Wij kregen de optie om Cas op te laten nemen, ik had er rekening mee gehouden maar toch bleven de tranen bij mij stromen.
Ik wilde dit niet maar het was het beste. Wij mochten naar huis en moesten om 14:00 bellen met onze beslissing.
Gelukkig heeft mijn man de beslissing genomen, wij hebben die middag Cas nog naar het ziekenhuis gebracht.
Ik heb mij nog nooit zo leeg gevoeld, 9 maanden heb ik hem gedragen en daarna 5,5 week lang getroost en gewiegd maar ik kreeg hem niet stil…
Ik kon mijn zoon niet meer troosten, ik kon het niet meer en Cas kon ook niet meer getroost worden want hij had pijn.

Een zware week volgde, Cas werd protocol matig onderzocht. Hierbij hoorde ook het opplakken van een plaszakje.
De urine die opgevangen is bleek niet schoon te zijn maar omdat een plaszakje niet steriel is kreeg hij uit eindelijk een kathetertje om urine uit de blaas te halen.
De uitslag was positief, Cas had een blaasontsteking!

De kuur werd gestart en wij zagen Cas heel erg opknappen, het huilen werd minder en er kwamen zelfs steeds meer lachjes.
Na een week mochten wij Cas weer me naar huis nemen, al bleef het huilen toch frequent aanwezig.

Met mij ging het ook niet meer zo lekker, Cas zijn huilen was de druppel wij hadden in 2017 veel op ons bordje gehad wat ik geef plekje heb gegeven, doorgaan, doorgaan en nog eens doorgaan maar geloof mij je komt de man met de hamer tegen.
Ik kreeg hulp aangeboden vanuit het ziekenhuis en hier maak ik nog steeds gebruik van.

Ik kon het huilen niet meer aanhoren, mijn oren deden letterlijk pijn van het gehuil.
Ik heb momenten gehad dat ik Cas niet eens meer kon oppakken, omdat ik niet meer wist hoe ik hem moest troosten.
Of ik hem nou liet liggen of vast had huilen deed hij toch wel.
Ik heb hem letterlijk heel veel tranen met hem meegehuild, elke keer weer wist ik mij te herpakken om hem toch op te pakken en te troosten.
Mijn moedergevoel was sterker, ik wilde hem het gevoel geven dat hij mocht huilen, dat ik er altijd voor hem zal zijn.
Dat ik weet dat hij met huilen mij iets duidelijk wil maken, dat hij zich niet lekker voel en dat ik hem hoor en wil helpen.

Cas ging van altijd huilen naar bijna altijd huilen, ik ben toen weer met hem naar een osteopaat geweest en dit keer zagen wij gelukkig duidelijk verschil!
Hij kon beter op zichzelf liggen en vermaakte zich nu wel eventjes in de box wat voor ons al een hele vooruitgang was.
Cas is een sprongetjeskind, ik geloofde hier nooit in! Ik wilde mijn kinderen niet in een hokje plaatsten, niet dat ik dit nu wel doe maar wij merken heel duidelijk de sprongetjes aan Cas
Heeft Cas een dag veel prikkels gehad, hebben wij veel met hem “omgesleept” dan merken wij dit aan hem.
Wij geven Cas ook veel regelmaat, laten hem slapen in zijn bedje of in de kinderwagen dit in prikkelarme ruimtes maar wel waar omgevingsgeluid is omdat wij het ook belangrijk vinden dat hij met geluid om zich heen kan slapen.

Toen Cas 10 weken was begon het huilen weer toe te nemen, de onrust in zijn lijfje weer!
Zijn gelaatskleur wordt grauwer, zijn gezichtsuitdrukking veranderd en ook zijn handjes laten spanning zien.
Alles in mij zei weer dat het huilen weer niet voor niks was, ik zag en voelde weer dat er wat met hem aan de hand was!
Ik heb het een weekje aangekeken.
Je zal nu misschien denken waarom maar na weken van huilen ben je ook bang dat je het graag wil zien om het huilen te verklaren.

Maar weer zat mijn gevoel goed! Ik voel het letterlijk, mijn moedergevoel schreeuwde dat er wat was.
Ik kende dit huilen, dit waren weer geen krampjes, frustratie of vermoeidheid dit was pijn!
Ik wist het zeker!
Gelukkig heb ik weer wat urine kunnen opvangen maar geloof mij dit is een hele opgave.
Door zijn lichaamstaal, geur van de luiers en manier van huilen ging ik er eigenlijk weer vanuit dat hij weer een blaasontsteking had, toeval of niet bij het opvangen van het plasje moest hij huilen toen hij begon te plassen.

En waar ik al bang voor was was dus zo, Cas had weer een blaasontsteking!
Hij was krap aan een maand van de antibioticakuur af! Wat was ik kwaad, hoe kon dit gebeuren! Wat hebben ze met de controles over het hoofd gezien.
Mijn kind, ons kind wordt gelabeld als huilbaby terwijl hij dus toch iets mankeert, hij heeft ergens last van!

Er gaat nu dan toch wat gebeuren, Cas is niet zomaar een huilbaby! Ze gaan onderzoeken waarom hij nu met zijn 13 weken, 2 blaasontstekingen heeft gehad terwijl de eerste helemaal genezen was.

Ik geloof niet meer in de term huilbaby, baby’s huilen niet zomaar… Het is de enige manier van communiceren die ze hebben, om ons als ouders iets duidelijk te kunnen maken.
Als jij als moeder/ouder voelt dat er wat met je kindje is, is dit ook zo.
Artsen zouden meer naar de ouders moeten luisteren als zei aangeven dat het niet klopt.
Als moeder zijnde voel jij je kinderen aan, je ziet aan ze als ze zich niet lekker voelen, niet goed in hun velletje zitten.

Ik heb dit onbehagelijke gevoel nou een aantal keer gehad, bij mijn beide jongens en alle keren zat mijn gevoel goed.
Ik ben een beetje bang geworden voor mijn eigen gevoel, wat nou als ik dit weer voel en er wordt weer niet geluisterd.
Ja, weer niet geluisterd want je moet zo je best doen om gehoord te worden…
Je wordt als snel neergezet als overbezorgd, als het ziet er erger uit dan dat het is.
Het enige advies wat ik kreeg was als ik het gevoel kreeg Cas wat aan te willen doen, hem veilig weg te leggen en gelijk het ziekenhuis te bellen.
Gelukkig heb ik dit gevoel nooit gehad en kan ik het mij ook niet voorstellen, want hij had mij nodig. Nodig om voor hem duidelijk te maken dat het niet in orde was.

Cas is nu 3 maanden, hij zit midden in zijn tweede kuur en hij is echt een heel ander kind!
Hij begint te brabbelen, is heel actief en wil in de wipstoel zitten.
De maxicosi was voor hem een ware marteling omdat die houding waarschijnlijk pijnlijk was op zijn blaas, net als de wipstoel en het kuipje van zijn stoel.

Mijn man is echt mijn rots in de branding geweest, ook al was het voor hem ook heel zwaar. Wij hebben wel momenten gehad dat wij elkaar aankeken en ons echt afvroegen hoe gaan wij dit doen, hoe moeten wij dit doen!
Ook hebben wij wel momenten gehad dat wij onze frustratie op elkaar afreageerde omdat wij het ook niet meer wisten, maar wij zijn er altijd sterker uitgekomen.
Gelukkig hebben wij lieve familie en vrienden om ons heen die voor ons klaar stonden, was het om Jip op te vangen of even op Cas te passen zodat ik IMG_1501er even uit kon al was dat voor mij heel moeilijk!
Ik had het gevoel dat ik iemand anders zou belasten met Cas zijn gehuil. Gelukkig deed iedereen het met alle liefde voor ons

Ik kan alleen maar zeggen mocht je een huilbaby hebben, voel en zie je dat er wat is met je kindje zit er dan als een bok op een haverkist bovenop!
Je baby huilt niet voor niks, hij probeert je wat duidelijk te maken op de enige manier dat hij dit kan.

Liefs,

Iris

 

 

2 Replies to “Heb ik een huilbaby of is er meer aan de hand?”

  1. Wat heftig zeg! Goed dat je zo open je verhaal vertelt, want het is niet altijd een roze wolk. Het klopt wat je zegt over je moedergevoel volgen, want ik weet ook uit ervaring dat je moedergevoel nooit liegt! Geniet van je 2 mannetjes 😘

    Like

  2. Wauw ik heb het gelezen met een brok in m’n keel! Wat heftig zeg, super dat je je verhaal hebt gedeeld. Je leest steeds meer dat huisartsen je veelte snel weer naar huis sturen, ik hoop dat hier snel verandering in komt! Goed dat je er zo bovenop bleef zitten. Jullie hebben zo’n mooi gezinnetje, geniet ervan!❤️ Ik wens jullie alleen maar heel veel liefde en heel veel geluk!❤️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s