Gender disappointment óf onverwerkte emoties?

Zoals ik in mijn vorige blog al aan gaf zal ik deze keer dieper ingaan op het moment dat wij wisten wat het geslacht werd van ons kleine wondertje. Omdat wij veel controles in het ziekenhuis hadden en wekelijkse echo’s wisten wij al vrij vroeg wat het geslacht zou worden deze keer. Namelijk al met zestien weken. Tijdens deze guo (uitgebreide echo) zag de echoscopiste al gauw dat we in verwachting waren van een jongen. Ik hoop met deze blog een taboe te kunnen doorbreken maar ook wat duidelijkheid te geven. Het verhaal wat ik schrijf is erg persoonlijk, maar laat je ook zien dat er soms redenen zitten achter een bepaalde reactie. Lees gauw verder wat mijn reactie was. 

Voor de zestien weken echo was ik best nerveus, op deze echo zouden grote afwijkingen te zien zijn. Dus als we deze doorkwamen hadden we weer een stuk overwonnen, dit voelde ik zo bij elke echo. Maar dat ze met zestien weken ook het geslacht al zou kunnen zijn had ik gehoopt maar nog niet direct verwacht, omdat ze er niet specifiek naar zouden kijken. Maar dit was na een paar minuutjes al erg duidelijk in beeld. Senn en Skye* zouden een broertje krijgen! Toen de echoscopiste dit zei voelde ik een soort verdriet opkomen. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet had verwacht, waarom was ik nou zo verdrietig? Stefan en ik liepen na de echo het ziekenhuis uit, ik moest huilen. Steef zei tegen me: ‘jij had ook verwacht weer een meisje te krijgen he?’ Ik zei ja! Dat was het enige wat ik kon uitbrengen ik had ook verwacht dat we weer een meisje zouden krijgen. De gedachtes en gevoelens paste helemaal niet bij mij, ik voelde me zó verdrietig terwijl ik tegelijkertijd ontzettend blij was dat ze niets geks hadden gezien en die kleine hartstikke goed groeide.

 

Toch denk ik dat dit een definitief afscheid is geweest. Bij mijn ouders op zolder ligt er een grote doos met kleertjes van Skye* Ik had gehoopt en eigenlijk ook een beetje gedacht dat ik deze doos weer kon pakken en kon kijken welke kleertjes ik toch nog kon en wilde gebruiken. Ik had het een mooie gedachte gevonden dat ons volgende kindje wat kleertjes van Skye* had aan gekregen. Maar deze keus had Op dat moment heb ik zo’n harde klap gekregen, want deze doos kon nu dus echt weg. Er zal nooit een meisje fysiek aanwezig zijn in ons gezin, geen haartjes vlechten, jurkjes aantrekken. Nee dat zit er helaas niet in, ons laatste kindje en de laatste zwangerschap. Ik heb dit nieuws ook zelf even moeten verwerken voordat ik iemand anders heb vertelt dat ik zwanger ben van een jongetje.

Het blijkt dus dat er nog een hoop onverwerkte emoties aanwezig waren bij mij, want na een dag of twee sprak ik met Steef dat ik het allemaal niet zo erg vind. Mijn eerste reactie was vooral een stukje rouwverwerking wat ik zelf nog moest ordenen in mijn hoofd. Een beetje chaos die weggenomen moest worden. Het is een stukje afscheid naar Skye* toe, het idee dat je met een nieuw meisje in het gezin misschien iets zou kunnen vervangen. Terwijl dit in werkelijkheid ook niet zou kunnen. Op deze manier blijft ons meisje wel speciaal en voor altijd van ons.

Ik blijf dit een ontzettend lastig onderwerp vinden en ook super moeilijk om dit op deze manier met jullie te delen. Maar ik wil hier juist graag eerlijk over zijn, want het is voor mij ontzettend lastig geweest. Ik durfde hier bijna niet over te praten bang voor de reacties die mensen zouden geven maar toch is het iets wat ik heb gevoeld. Het is geen echte gender disappointment geweest maar juist de onverwerkte emoties die in mijn hoofd rond speelde. Ik wilde het ideaalbeeld terug wat ik anderhalf jaar geleden wel had, het koningskoppel waar iedereen me toen zó mee feliciteerde.

Dat koningskoppel nee, dat krijg ik niet en zal ik ook nooit krijgen. Maar dat betekent niet dat ik nu in zak en as zit. Nee ik ben nu juist meer dan gelukkig met een tweede jongetje op komst. Een gezond kindje, dat is waar het uiteindelijk allemaal om draait. En geloof me, ik kan niet wachten tot die twee jongens over een tijdje lekker met elkaar aan het stoeien zijn, maatjes worden en met elkaar optrekken! Want deze kleine lieverd is zó ontzettend gewenst en ik kan niet wachten om straks dit mannetje in mijn armen te sluiten en de eerste 24 uur non-stop te knuffelen!

Tijdens deze zwangerschap ben ik mezelf meerdere keren tegengekomen, vooral mentaal. Ik heb mogen ervaren dat emoties zo dicht op elkaar liggen, dat ik nog een hoop te verwerken heb maar dat ik ook al zoveel verwerkt heb. De beste manier om dingen te verwerken is om ze te ervaren, gooi mij maar in het diepe! Ik leer elke dag weer meer, vooral over mezelf. Het mooie is dat ik elke keer weer wat meer groei, niet alleen mijn buik haha 😉 Nee ik bedoel juist dat ik groei als persoon, ik merk dat ik mentaal zó ben gegroeid. Al het verdriet van de afgelopen tijd maakt dat ons gezin sterker is geworden, we elke dag meer genieten van de kleine dingen maar dan ook echt! Pluk de dag!

Dit is voor mij best wel spannend geweest om dit verhaal op papier te zetten, bang voor de reacties maar ik ben blij dat ik mijn eerlijkheid heb weten te verwoorden. Ik hoop dat jullie het ondanks het beladen onderwerp wel een mooie blog vonden en sommige misschien iets van herkenning of erkenning zien in mijn verhaal.

Dikke knuffel en liefs, Eline

 

16 Replies to “Gender disappointment óf onverwerkte emoties?”

  1. Lieve Eline,
    Je mag zo trots zijn op jezelf en jou mooie gezin! Je bent zo’n mooi eerlijk en puur mens! Ookal zul je mischien nooit haartjes vlechten, Skye* zal altijd bij jullie aanwezig zijn!!! Grote trotse zus zal ze zijn.

    Liefs Talitha

    Like

  2. Knap dat je dit durft te delen met andere “onbekende” mensen! Je hebt het heel mooi verwoord! Je mag ontzettend trots zijn op jezelf, en natuurlijk op je gezinnetje. Straks lekker non stop knuffelen met de kleine man! 💙

    Like

  3. Gender disappointment het is zo apart maar het gebeurd vaker dan je denkt.. Ik heb het zelf ervaren.. Ik kom uit een gezin met alleen maar meiden, mijn moeder had alleen zussen, mijn beide oma’s alleen zussen, mijn eigen zussen hadden allebei 2 meiden en dan lig je daar bij een pret echo.. Gefeliciteerd een jongen!! Huh wat?? Er is een video opname van gemaakt (dat zat bij het pakket) waarbij mijn zussen, moeder en schoonmoeder aanwezig waren.. Ik geloof dat je alleen mijn schoonmoeder en vent hoort roepen oooh wat leuk en bij mijzelf en mijn zussen en moeder een huh hoe kan dat nou…
    De verblufte en rare reactie van ons meiden kon misschien geïnterpreteerd worden als teleurstelling, niks was echter minder waar wat wel toesloeg was de onzekerheid.. Bij ons allemaal, meiden kenden we wisten we en konden we met ons ogen dicht een voorstelling van maken.. Maar nu een knul, een slurfje…
    Het heeft een weekje geduurd maar daarna waren we allemaal om.. Een jongen wat een avontuur, een eerste kleinzoon (ja ook voor mijn schoonvader want mijn schoonzus heeft ook 2 geweldige meiden) Toen hij er eenmaal was hebben mijn zussen en ik een hele discussie boven een luier gehad of het slurfje nu naar boven moest of naar beneden, op dat moment leerde wij ook dat jongens recht omhoog kunnen plassen..
    Hoe dan ook ik zou mezelf niet meer kunnen voorstellen als meisjes moeder.. Ik hou van mijn nichtjes en vind het heerlijk als ze bij me zijn maar de drama, het haren doen etc.. dat blijft me bespaard op die paar logeerpartijtjes na… Mocht het me gegund zijn een tweede te krijgen hoop ik nu op een jongen en denk dat ik aan het idee moet wennen als het een meisje is, maar ik weet dat uiteindelijk alles welkom is met 10 vingers en teentjes (hoewel met 9 vingers of teentjes is prima te leven en net zo welkom.)
    Vergeet niet jullie hebben het koningskoppel, ook al is ze er niet meer , je bent en blijft moeder van ook een klein meisje.. Jullie knullen zullen stoeien en samen opgroeien met een klein plekje altijd tussen hun in voor skye..

    Xxx

    Like

  4. Lieve lieverd we hebben het er vaker over gehad, ik vind je zo onwijs dapper! Ik kan dit gevoel niet beamen, maar wat fijn om te lezen dat er mensen zijn die je daarin begrijpen en eventueel kunnen helpen. Die bevestiging zou ik koesteren en meis die lieve kleine Skye is zo onwijs trots daarboven! Geloof me! Weer een heel dapper en sterk verhaal! Trots op je!

    Like

  5. Ik vind het heel knap dat je dit zo mooi hebt geschreven. Ik ben gezegend met een zoon én een dochter. Maar kan me best voorstellen dat als je toch gehoopt had op het ene geslacht en het blijkt het andere dat je even moet schakelen. Ik denk ook dat het niet zo zeer is dat je verdrietig bent om wat je hebt, maar even verdrietig om wat je niet hebt.. en dat zijn wel 2 verschillende dingen. En in jouw geval is er nog een veel diepgaandere reden!

    Like

  6. Hihi Eline, ik kreeg met 17 weken (per ongeluk) te horen dat ik een jongen kreeg, mijn (ex) man was toen 6 weken in Suriname, ik was zo in shock omdat ik in me hoofd er 100% zeker van was dat ik nog een meisje zou krijgen, dat ik niks had gezegd tegen mijn man, totdat hij wilde weten wat het werd en bij de 20 weken echo dit dus bekend was, ik vond het zo raar dat ik tot 32 weken zwangerschap niks qua jongens kleding gekocht had 😂 soort van boos ofzo… nu zou ik niet anders meer willen, ik had hem niet eens kunnen missen ..
    Straks is jou mannetje er… en ben je dol gelukkig en zwaar verliefd!

    Like

  7. Hey meid, ik blijf even anoniem maar ik denk wel dat je weet wie ik ben. Wij hebben het er samen over gehad en ik begrijp je juist heel goed. Zeker dat het gevoel bij jou nog sterker is omdat je zoals je zei hebt kunnen proeven van een meisje. Ik ben nu ook weer zwanger en ik hoop ook vurig op een meisje. Als het een jongen is zal ik dat even moeten verwerken. En het ziet er zelfs naar uit dat het een jongen is, dat hebben ze aan de hand van de NUB theorie al voorspeld. Ik word de hele tijd heen en weer geslingerd tussen de gedachte ‘je weet nog niet eens of het gezond is’ en de teleurstelling dat het waarschijnlijk geen meisje is. Jouw meisje komt dan altijd in mijn gedachten voor. Ik ga zelfs denken: zal je zien is het dalijk een meisje en dan is het niet gezond.. Helemaal gek maak ik mezelf. Alhoewel ik weet dat ik sowieso zielsveel van dit kindje ga houden, had ik ook zo graag willen tutten met een dochter. Maar wat niet is dat is niet, en voor mijn zoontje is een broertje super leuk, maar ook ik heb even tijd nodig. Liefs X.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s