Tijdens mijn zwangerschap nam ik afscheid van mijn moeder.

Wanneer je zwanger bent en te horen krijgt dat je moeder niet lang meer te leven heeft. Wat gaat er dan door je hoofd? Dit overkomt powervrouw Laura, lees haar ingrijpende verhaal hieronder. 

Mijn naam is Laura van Delft, 24 jaar oud, getrouwd met René en trotse mama van Noah (1,5 jaar oud). We wonen in het dorpje Rijnsburg, lekker dicht bij strand, waar wij in de zomer vaak te vinden zijn. Ik werk op een kinderdagverblijf in Noordwijkerhout en heb het hier ontzettend naar mijn zin.

IMG_8023

Mijn zwangerschapsverhaal begon in januari 2016. Ik was eigenlijk net gestopt met de pil en was al snel zwanger. Een klein lichtpuntje na 2 donkere maanden, want wij hebben in november 2015 helaas afscheid moeten nemen van ons lieve neefje Remy die een auto-ongeluk niet heeft overleeft.

Op het moment dat wij wisten dat ik zwanger was, hoorde ik 2 dagen later dat mijn moeder longkanker had. Mijn moeder, zo positief als ze altijd was hield de moed en zei dat ze zo hard ging vechten als ze kon. Dat deed ze ook en wat was ze een strijder. Zelf hield zij een blog bij om iedereen die om haar gaf op de hoogte te houden van haar situatie. Na 3 weken kregen wij te horen dat de kanker al zo ver was uitgezaaid en dat ze eigenlijk niets meer voor haar konden doen. Ik brak, René en ik wilden zo graag dat we mijn zwangerschap nog met mijn moeder konden delen. Mijn moeder riep altijd dat ze zo graag oma wilde worden. Op het moment dat wij dit te horen kregen (vrijdag 5 februari) waren wij met het gezin: mijn vader, moeder, René en mijn zusje Tessa bij elkaar. Mijn moeder pakte mijn hand vast, keek me aan en zei letterlijk tegen mij: ‘’Ik kijk vanaf boven wel naar mijn kleinkinderen.’’ Ik schrok hiervan, want ik had nog niets vertelt, alsof ze het aanvoelde! Ik heb het meteen verteld en ze was ontzettend blij. De rest van mijn gezin schrok, maar was ook erg blij voor ons. Het was toch een vreemde situatie. Mijn moeder vertelde het meteen aan haar verpleegkundigen en zij wilden eigenlijk iets voor ons regelen. Zo werd ik de volgende dag opgebeld of ik naar het ziekenhuis wilde komen voor een echo, zodat mijn moeder dit mee kon maken. Ze konden niet garanderen dat ik iets zou zien, ik was tenslotte pas 5/6 weken zwanger. Toch zagen wij een hartje kloppen en dit hebben wij mogen filmen om aan mijn moeder te laten zien. Ze was helaas niet sterk genoeg om er bij te kunnen zijn. Mijn moeder was dolgelukkig toen ze het filmpje zag en ik ben de artsen uit het ziekenhuis dan ook eeuwig dankbaar. 4 dagen daarna is ze op 10 februari op 46 jarige leeftijd overleden. Toen begon de echte rollercoaster…

IMG_2593

Ik ben al snel weer begonnen met werken. Dit leidde mij af en ik vond het heerlijk om knuffels en aandacht te krijgen van die lieve kinderen. Toen ik 12 weken zwanger was heb ik aan mijn werkgevers verteld dat ik zwanger was. Ik kan het goed vinden met beide werkgevers en ik heb ook eerlijk verteld hoe het met me ging. Maar hoe ging het eigenlijk met me… Ik wist het zelf eigenlijk ook niet. Ik voelde vooral veel pijn. Niet van de zwangerschap, ik had geen kwaaltjes en voelde me eigenlijk buiten wat moe zijn helemaal fit. Ik voelde pijn in mijn hart. Ik was nog in een enorm rouwproces, omdat ik binnen 3 maanden 2 mensen ben verloren die mij enorm dierbaar waren. Aan de andere kant wilde ik blij zijn dat ik een kindje zou krijgen, maar ik vond het heel moeilijk om hier een tussenweg in te vinden. Ik was heel erg bang na dit verlies, bang dat ik dit kindje ook zou verliezen. Na een goed gesprek met mijn werkgevers heb ik besloten een 16-weken echo te doen om te kijken hoe alles er uit zag en om een geslachtsbepaling te doen in de hoop dat ik er hierdoor meer van kon genieten en naar uit kon kijken. Ik was enorm nerveus om te zien of alles goed was. Gelukkig was dit wel het geval en mochten wij de ouders worden van een jongetje!
20170917_124558

In de loop van de zwangerschap kreeg ik toch wat lichamelijke klachten. Ik had veel pijn in mijn onderrug en daardoor ben ik halve dagen gaan werken. Ik liep bij een arbo-arts en had een goed gesprek. Uit dit gesprek kwam wel dat deze klachten waarschijnlijk psychisch waren, maar aan mijn lichaam gingen ‘hangen’. Ik schrok hier eigenlijk wel een beetje van en besprak dit de eerstvolgende keer met mijn verloskundige. Zij begeleidde mij namelijk tijdens de zwangerschap ontzettend goed en daar had ik ook veel baat bij. Zij raadde mij een psychologe aan, speciaal voor vrouwen die rouwen tijdens of na een zwangerschap.
Je kunt wel stellen dat ik hier van baalde. Hallo, ik ben toch niet gek. Ik hoef echt niet met iemand te praten. Tenminste, dit was het eerste dat door me heen schoot, maar ik wist dat ze gelijk had.
Ik had al gauw een eerste afspraak en mijn angsten kwamen al snel naar boven. Ik was niet bang voor een bevalling, maar juist voor alles wat daarna zou komen. Want wie bel je als eerst als je net bent bevallen? Wie komt er als eerste langs? Wie bel je als je het allemaal niet meer weet en even een lekkere knuffel wil? Juist, je moeder en die had ik niet meer. Ik heb een hele lieve schoonmoeder, lieve tantes en nog een oma, maar dit is allemaal echt niet hetzelfde.
Na 4 gesprekken voelde ik me al een stuk beter. Ik was klaar voor de bevalling en ik wist zeker dat ik thuis wilde bevallen. Ik had al zo veel ellende gehad het afgelopen jaar in ziekenhuizen dat ik daar echt niet heen wilde. We hadden een laatste gesprek en zouden contact hebben als ik was bevallen.

8 oktober 2016, op de verjaardag van mijn man is onze mooie zoon Noah geboren. De bevalling was pittig, maar ik was trots op wat ik had gepresteerd! Ik belde als eerst mijn vader, die aan de telefoon in tranen uitbarstte en zei dat hij in de supermarkt stond… We hadden aan niemand vertelt dat de bevalling was begonnen, verassing! Mijn vader kwam als eerste en het was een emotioneel maar mooi moment. Hij was zo ontzettend trots en dat is hij nog steeds.
De weken daarop voelde ik mij fantastisch. Noah was een makkelijk jongetje, was ontzettend lief en ik voelde me erg goed. Daarom heb ik het bij de psychologe zo goed kunnen afsluiten.

 

Nu, 2 jaar na het overlijden van mijn moeder is Noah 1,5 jaar oud. Ik heb ontzettend veel steun aan mijn lieve man René en mijn kleine spetter. De laatste tijd heb ik wel weer veel dipjes. Ik maakte me vaak zorgen over mijn vader of mijn zusje. Ik zette mijn eigen emoties opzij om die voor een ander op te vangen en dat was net iets te veel en dat komt er nu helaas allemaal uit. Ik ben snel sacherijnig en ik ben erg moe. De dokter heeft naar aanleiding vaan een gesprek ook gezegd dat ik oververmoeid ben. Gelukkig voel ik dit zelf goed aan. Zo nam ik onlangs een weekje vrij om helemaal niets te doen en heb Noah gewoon weggebracht naar opa, andere opa en oma en het kinderdagverblijf. Mijn vader heeft 1 dag in de week vrij genomen om op Noah te passen. Dit zou mijn moeders dag zijn, maar mijn vader wilde dit graag overnemen. Terwijl ik dit schrijf rolt er een traan over mijn wang. Ik ben zo ontzettend trots op hem.

In de toekomst zullen er nog meer dingen op mijn pad komen die niet zo gaan zoals je ze het liefste ziet, maar voor nu geniet ik ieder moment van en met mijn gezin en in de toekomst hopelijk nog met een broertje of zusje voor Noah.

Liefs, Laura

 

6 Replies to “Tijdens mijn zwangerschap nam ik afscheid van mijn moeder.”

  1. Helaas heel herkenbaar

    Mijn moeder is op 10 augustus 2017 overleden aan ALS ik ben net 21 en zie de toekomst zo anders weten dat ze geen oma zal worden dat wou ze zo graag niet als ik me eigen huisje ooit ga kopen net wanneer je in de mooiste levensfase komt is ze er niet meer
    Haar knuffels waren zo waardevol daar hield ik altijd zoveel positiviteit uit haar adviezen haar kusjes haar peptalk ze wist wat er was ze kende me te goed
    Het gemis is niet te omschrijven

    Nu mis ik haar extra veel ik zit al 2.5 jaar in een zware depressie inclusief een brunout en ptss het rouwproces en op dit moment vecht ik tegen Anoreixa …

    Wat zou een knuffel veel verlichting bieden het allemaal iets zonniger maken
    Ik mis haar elke seconde minuut en uur van de dag
    😢😔💔

    Like

  2. Hi Laura,

    Via Instagram kom ik toevallig langs je verhaal. Ik heb zelf ook mijn moeder verloren aan borstkanker op 5 maart 2016, Ik was toen 9 weken zwanger en mijn dochter is vervolgens ook geboren op 8 oktober 2016 (ik was 10-10 uitgerekend). Weet precies wat je mee hebt gemaakt en nu moet missen! Mijn moeder was wel al een aantal jaren ziek waardoor ik misschien meer “afscheid” heb kunnen nemen dan jij maar het is en blijft ontzettend moeilijk. Vooral nu mijn dochter echt bewust mensen herkend ben ik erg benieuwd hoe de band met haar oma zou zijn geweest! Inderdaad lekker volop genieten van je gezin en altijd onthouden; na regen komt zonneschijn!

    Liefs, Fleur

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s