Een brief aan mijn ongeboren zoon.

Lief broertje van Lev en Ezra,

Wat een mijlpaal vandaag. Wat jou nu al uniek maakt is dat jij het kindje bent dat ik het langste heb mogen dragen.

Jouw grote kleine broer Lev kwam al met 23.3 weken op de wereld en jouw grote broer Ezra werd geboren nadat hij 37.6 weken in mijn buik had gezeten.

Jij blijft nog lekker zitten en je vindt het nog wel best in mijn buik. En bovendien vind ik het nog net zo prima dat jij nog lekker in mijn buik zit. Je moet weten dat ik het allemaal ontzettend spannend vind. Ik ben al 2 keer bevallen, absoluut geen zeer zware bevallingen maar heftig vond ik het wel.

Mijn eerste bevalling duurde vrij lang. In de ochtend begonnen de weeën die behoorlijk pittig waren en gepaard gingen met veel rillen en overgeven. Ik kreeg al vrij snel pijnstilling maar dit hielp niet goed en ik voelde mij er alleen maar naar door. Omdat de ontsluiting nauwelijks vorderde en de weeën erg pijnlijk waren kreeg ik rond 18.00 een ruggenprik. Daarna werd het allemaal een stuk gemakkelijker. Op 29 mei, om 23.10 werd het mooiste jongetje van de wereld geboren na enkele persweeën. Jouw lieve broer Lev.

Het begin van een einde….Want na 17 minuten overleed Lev in mijn armen. Wat was ik trots, ik was mama geworden en dit was werkelijk het mooiste wat ik ooit had meegemaakt….maar ook het meest verdrietige omdat ik hem zo snel weer moest laten gaan. Na de bevalling werd ik doodziek. Na 2 dagen mocht ik naar huis maar na enkele uren werd ik met de ambulance weer terug  gebracht naar de spoedeisende hulp van het UMCG. Mijn ruggenprik bleek verkeerd gezet en ik had een epidurale bloodpatch nodig om het lekken van mijn hersenvocht te stoppen.

Een ingreep die niet gelijk gedaan kon worden in verband met mijn slechte bloedwaardes. Drie dagen na de bevalling kon ik eindelijk de bloodpatch krijgen en kon ik herstellen van de verkeerd gezette prik. Daarna moest ik herstellen van de bevalling, want ondanks dat ik eerder was bevallen dan gepland maakte het niet dat ik minder kraamvrouw was (zonder kraamzorg overigens). Stuwing, bloedverlies en kraamtranen hoorde er allemaal bij. Ik werd geleefd, maar moest een crematie regelen, van mijn eigen kind en jouw broer. 

 

levliefsvanroosliefsvanroos2liefsvanroos3

De zwangerschap van Ezra is zo anders geweest dat die van jou. Ik was zo bang om hem ook te verliezen. Keer op keer belande ik in het ziekenhuis omdat ik hem niet goed voelde. Toen ik met 37 weken ook nog eens bloed verloor was het voor het ziekenhuis duidelijk. Ik werd opgenomen en mocht pas weer naar huis na de bevalling.
Ik zou een ballonnetje krijgen om ontsluiting te creëren maar dit bleek niet nodig. Ik had al 4 centimeter ontsluiting!

Op vrijdag 12 augustus hoorde ik vroeg in de ochtend dat ik zou worden ingeleid. Eindelijk was de dag aangebroken dat ik een kindje in mijn armen kon sluiten die mocht blijven. Mijn vliezen werden gebroken en ik kreeg een infuus met opwekkers. Na een uur heftige weeën had ik al 9 cm ontsluiting. Het was 11.00 in de ochtend en iedereen verwachtte dat ons kindje nu gauw geboren zou worden.. Maar niets was minder waar. De weeën zwakten af en van persweeën was al helemaal geen sprake.

Uiteindelijk werd Ezra geboren even voor vier in de middag. Zonder pers weeën, alles moest ik doen op eigen kracht zoals ze dat wel eens noemen. Het maakte mij allemaal niet uit! Hij was er….mijn lieve mooie kleine Ezra.
Mijn regenboogbaby en jouw grote broer.

Net zo mooi als Lev, alleen een stuk groter. En nu…..ruim anderhalf jaar later is de wens om spontaan te bevallen zo groot. Ik wil het meemaken….het inpakken van een vlucht koffer, die eerste krampen, het bellen naar de verloskundige, het aankomen in het ziekenhuis en het bevallen zonder opwekkers.
Het is allemaal nieuw en spannend ondanks dat jouw twee broers er al zijn.
Dit keer zal alles anders zijn!

En als je er dan bent, is alles weer hetzelfde als toen ik mijn andere kindjes in mijn armen kreeg. En hoewel ik mij daar nu nog niets bij voor kan stellen, zal ik jou net zo mooi vinden als jouw broers, en zal ik net zoveel van jou houden als ik van jouw broers hou. En ten slotte zal ik net zo trots zijn op jouw naam als die van Lev en Sam Ezra.

Blijf nog maar lekker zitten lief kleintje in mijn buik. Jij bent nu al zo uniek en meer dan welkom in ons gezin!

Liefs van Roos

One Reply to “Een brief aan mijn ongeboren zoon.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s