Ziek, zwak en zwanger

Het is 4:45. “Ik had weer eens een nare droom” denk ik hard op, en ik veeg mijn tranen weg. Deze zwangerschap is heel anders, veel zwaarder. Niet alleen omdat ik al een hummeltje heb rondlopen maar ook geestelijk en lichamelijk vergt het veel meer energie. Laat ik je vertellen hoe ik veranderde van een ambitieuze vrouw, die fulltime werkte en in de avonduren een hbo-studie deed naar een uitgeputte zombie.

Eline vroeg of ik wellicht wilde schrijven over het feit dat ik thuis zit. There, she said it.. ik zit thuis. Eerst gedeeltelijk maar nu volledig. Bijna niemand weet dit eigenlijk. Ik ben 100% arbeidsongeschikt verklaard maar vind het verschrikkelijk. Voor mezelf, de ambitieuze vrouw die ik ben, voor mijn collega’s omdat ik ze met nóg meer werk opzadel, voor mijn klant omdat ik niet meer kan leveren maar misschien nog wel het ergste, voor mijn gezin.
Ik ben allang niet meer de vrolijkheid zelve, ik ben af, bek- en bekaf. Mijn lontje is kort, mijn spanningsboog is laag en mijn emoties zijn afgevlakt. Natuurlijk heb ik ook nog goede momenten maar deze kunnen er helaas niet tegenop. En ik moet nog zo lang…

Even een recap
Voordat ik zwanger raakte van Jake woog ik 56 kg bij een lengte van 1.65 cm. Ik rookte als een ketter en kon eten wat ik wilde. Op mijn hoogtepunt tijdens de zwangerschap woog ik 89 kg. Alles zat in mijn buik, de rest van mijn lichaam bleef zo goed als hetzelfde. Doordat mijn lichaam dit zware gewicht niet aan kon en mede vanwege de snelle bevalling, heeft het een enorme opdonder gekregen. Mijn staartbeen is gebroken en scheef gaan groeien, mijn bekken is verwrongen (SI blokkade) wat ervoor zorgde dat de rest van mijn lichaam ook scheef trok en mijn hypermobiliteit resulteerde uiteindelijk in fibromyalgie en cubitaal tunnelsyndroom in beide armen. Een waslijst aan issues maar in een notendop zorgt het ervoor dat ik dagelijks pijn heb, amper tot niet kan zitten of lang kan staan en lopen, het huishouden/boodschappen doen kost mij 20x zoveel tijd en moeite en slapen is iets wat ik 4 jaar geleden voor het laatst heb gedaan. Daarnaast werkte ik 4 dagen waarvan Jake er 3 naar het kdv gaat (mijn moeder past de andere dag op). Mijn dag bestond uit rennen, vliegen, springen. Mijn allerliefste steun en toeverlaat probeert de ballen met mij samen hoog te houden alleen is hij simpelweg gewoon niet vaak thuis. Al met al roofbouw op je lichaam.. En ja, laten we wel zijn; zwanger zijn van ons tweede kindje is de kers op de taart (ja, dit bedoel ik zowel negatief als positief). Inmiddels ben ik 24 weken zwanger en zie ik er wederom uit alsof ik elk moment kan ploppen. “Waarom denk je er for fuck’s sake aan om nog een keer zwanger te raken?” hoor ik je denken. Goede vraag.. Ik wilde nooit kinderen maar daar ben ik zo enorm op teruggekomen sinds ik Rick heb leren kennen. Het liefst heb ik er nog één en nog één en nog één.. Ik had niet gedacht of gehoopt dat deze zwangerschap zo zwaar zou zijn.
(“Even” een recap, zei ze. Fijn dat je nog leest 😉 )

Sinds ik weer zwanger ben zijn de klachten dusdanig toegenomen dat ik dus op het punt ben gekomen dat ik wel moest stoppen met werken. Moet eerlijk toegeven dat ik mij er wel voor schaamde, vandaar dat ik ook niet open ben over mijn eigen situatie. De mensen die mij al langer volgen weten Jake zijn situatie/rollercoaster en dat ik daar altijd open kaart over speel. Ik deel veel op social media (Ook de positieve dingen hoor! Het is niet altijd kommer en kwel (integendeel!) en ben heel blij met mijn leuke en lieve netwerkje!) maar in mijn eigen situatie voel ik mij namelijk al schuldig als ik bijvoorbeeld op de bank lig. Wat moet iedereen wel niet denken als ik een keer gezellig met Jake de stad in ga op een dag dat ik normaliter zou moeten werken? Allemaal dingen waar ik mij eigenlijk niet druk om zou moeten maken want de keuze is bewust gemaakt, de arbo verklaarde mij voor gek dat ik nog werkte.

Uiteindelijk is de gezondheid van mijn baby het belangrijkste en ik heb maar 1 lichaam om voor haar te zorgen. Dat is nu gelukkig tot mij doorgedrongen. Ik wil weer van mijn gezinnetje kunnen gaan genieten. Soms moet je gewoon één of meerdere stappen terug doen, even pas op de plaats, om straks weer sterk (of misschien wel sterker) je comeback te kunnnen maken. Het leven is eenvoudiger als je dingen kunt accepteren en loslaten; vooruitgang. Laten we daar dan ook voor gaan 🙂

Voor de lieve, sterke dames die zich in mijn verhaal kunnen vinden:
Je bent niet alleen. Een zwangerschap gaat helaas niet altijd over rozen. Wees eerlijk naar je omgeving want je hoeft echt niet alles alleen te doen! Durf te accepteren, vecht er niet tegen. Laat het los en bedenk voor jezelf dat jouw tijd straks weer komt. Je bent nu met iets heel belangrijks bezig, vergeet dat niet. Je lichaam is sterker dan je denkt! Gun jezelf een break. We can do this.

Liefs, Kimberly

Lieve Kimberly, wat heb jij een pittige tijd achter de rug en zit je er zelfs nog midden in! Ik vind het heel stoer van je hoe je het allemaal doet en hoe je ermee omgaat. Voor je het weet kun je je mooie meisje in je armen sluiten. Laten we daar maar keihard voor gaan, ik vind je een topper! Liefs Eline

3 Replies to “Ziek, zwak en zwanger”

  1. Met tranen in m’n ogen je verhaal gelezen. Ik lees zo veel herkenbare dingen, waardoor het me extra raakt. Ik wil je een hart onder de riem steken en zeggen dat je het enorm stoer doet als ik het zo lees! Zet ‘m op! Liefs!

    Like

  2. Wat heb ik ontzettend veel respect voor jou! Voor het delen van je verhaal en je openheid. Ik wens je sterkte en heel veel geluk en liefde in de toekomst.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s