Een rollercoaster van emotie naar emotie.

Ik zal me allereerst even voorstellen. Ik ben Sanne, 33 jaar, getrouwd en moeder van een zoontje van 3, Milo. Ben zelf geadopteerd uit Zuid-Korea, in een Nederlands gezin opgegroeid, mijn man is grotendeels Surinaams, deels Chinees, en deels Afrikaans en dat maakt ons gezin dus echt multicultureel. We werken allebei fulltime, maar omdat mijn man kok is en veel ‘s avonds / weekenden werkt en wisseldiensten draait, ik 9-uurs diensten draai vanaf 06.00 ‘s ochtends, kunnen we veel zelf opvangen en zijn we 4 van de 7 dagen dus sowieso zelf thuis voor Milo.

Toen Eline mij vroeg een gastblog te schrijven over iets wat mij bezighoudt, voelde ik me vereerd, maar ik had geen idee waarover ik moest schrijven.
Totdat ik er even voor ging zitten en dacht ‘wat houdt mij nu meer bezig, dan het nieuws dat wij nu een maand geleden gehoord hebben?’..

Mensen die mij goed kennen, weten dat alles bij mij altijd nèt even anders gaat dan ‘normaal’, zo bleek dus ook weer met mijn zwangerschap en de periode daarna.

Nadat mijn man en ik ons droomhuis hadden gekocht en beiden al een tijd een steady vaste baan hadden, én we ondertussen al 9 jaar bij elkaar waren, besloten we dat we toch wel graag voor een kindje wilden gaan. Ik stopte met de pil en al vrij snel werd ik niet meer ongesteld. Echter bleek ik, na elke test weer, niet zwanger.
Toch bleef mijn menstruatie uit en ik kreeg last van mijn borsten, wat me deed besluiten om na 3 maanden nogmaals te testen….weer negatief…ik gooide de test dus enigszins teleurgesteld in de prullenbak. Manlief geloofde het niet, en ging voor de zekerheid toch even kijken…. oeps… bleek dus toch positief!! Uiteraard nogmaals getest, en ja echt.. het stond er, ik was zwanger!

Meteen een afspraak gemaakt bij de verloskundige en we konden snel terecht. Volgens wat berekeningen zou ik zelfs al een week of 10 onderweg zijn, dus er werd zsm een echo ingepland. Na een dag of 3 hadden we onze eerste echo, wat vonden we dat spannend, wat zal je al zien?!
Echter werd die spanning snel weggevaagd en verruild voor ongeloof. De echoscopiste kon niks vinden, en zag wel iets in mijn linker eierstok.. omdat ze een groot vermoeden had dat het buitenbaarmoederlijk was, werd ik direct doorgestuurd naar het ziekenhuis, voor verder onderzoek.
Bloed laten prikken, diverse inwendige echo’s, en heel wat artsen, gynaecologen enz verder kwam het hoge woord eruit….ik zou diezelfde dag nog geopereerd worden, want het was inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Gezien het aantal weken dat ik zwanger was, en het hormoongehalte in mijn bloed, mocht ik absoluut niet naar huis en moest het snel gebeuren, ze achtten de kans groot dat mijn eierstok zou knappen, en dat zou levensbedreigend kunnen zijn. Ook wisten ze niet zeker of ze mijn eierstok moesten verwijderen, dat zou pas tijdens de operatie blijken.
Hoewel ik wist dat er altijd kans is dat het fout gaat, kwam dit behoorlijk hard aan. Zo nuchter als ik altijd ben, ik brak toch even.

Diezelfde dag werd ik geopereerd, maar toen de gynaecoloog nadien bij me kwam om te vertellen hoe het was gegaan, bleek dat ze niks hadden kunnen vinden! Ze vonden het heel vreemd, en gezien mijn hormoonwaardes, moest ik toch écht zwanger zijn. Omdat ze niet wisten “waar”, moest ik in het ziekenhuis blijven, omdat er kans was, dat ik weer geopereerd moest worden. Na 5 dagen en heel wat bloedtesten, echo’s en andere onderzoeken kwam het mooiste bericht… ik was toch zwanger!! Echter was ik pas 4 weken op weg, mijn hormoonwaardes konden ze nog steeds niet verklaren, maar dat maakte mij allemaal niet meer uit!

Mijn zwangerschap zelf vloog voorbij, was zwaar relaxed, nergens last van, kwam amper aan (was slanker dan ik nu ben ) en ik maakte hele wandelingen, tot zelfs 1 dag voordat mijn bevalling begon. Zo’n zwangerschap zou ik er nog 100 van willen.
Echter had ik wel vanaf het begin al het idee, dat ik vast met een keizersnede zou eindigen. Na een lange bevalling, waarbij ik in 2,5 uur tijd van 1cm naar 6 cm ontsluiting ging, maar daar vervolgens op bleef hangen, ondanks alle weeënstormen en hoge doses wee-opwekkers, werd het inderdaad een keizersnede.
Wat bleek, Milo lag verkeerd, was waarschijnlijk door die extreme weeën ‘doorgedraaid’, waardoor zijn achterhoofd bij mijn baarmoedermond lag en hij dus geen druk kon uitoefenen. Tevens bleek hij, volgens de gynaecoloog ook nog eens veel te groot te zijn voor mijn bekken, en mag ik dus van geluk spreken dat het een keizersnede werd. Via de natuurlijke weg, had dit nog wel eens heel penibel kunnen worden voor Milo en mij, simpelweg omdat het never nooit gepast zou hebben.

sanne7

Het herstel van de keizersnede ging meer dan goed, borstvoeding kwam belachelijk snel op gang, alleen Milo wilde niet goed drinken. Viel geregeld in slaap, voeden duurde soms 2,5 uur, en doordat ik overproductie had, kreeg ik al heel snel last van borstontstekingen in beide borsten. Ondanks kolven, masseren, meerdere antibioticakuren en ga maar door, werden die ontstekingen alsmaar erger, met als gevolg dat ik 3 weken na mijn bevalling werd opgenomen in het ziekenhuis.
Na ruim een week meerdere pijnlijke drainages en antibiotica via het infuus gekregen te hebben, mocht ik met een pillenkuur naar huis. Pas na 9 maanden was ik eindelijk van de ontstekingen af, wat een rot kraamperiode was dat! Met de informatie die ik nu heb, baal ik nog meer dat dit als een zwarte periode voor mij aanvoelt, in plaats van de bekende roze wolk.

Milo was vanaf het begin ook continue verkouden, benauwd en ziek, vaak last van zijn longen en hij kreeg steeds meer dezelfde klachten als die ik had, toen ik klein was. Heel wat antibioticakuren en puffers werden versleten, voordat hij eindelijk, net na zijn tweede verjaardag, onder t mes mocht. Weg met die amandelen! Wat baal ik, dat ik niet eerder voet bij stuk heb gehouden, want wat is Milo opgeknapt en vooruitgegaan na deze operatie!

Ondanks alle tegenslagen rond mijn zwangerschap en bevalling, en de vele ziekenhuisbezoekjes van Milo en mij, waren we het er snel over eens, dat we graag nog een tweede kindje zouden willen. Dus ik ben direct na Milo’s tweede verjaardag gestopt met de anticonceptie en toen werd het afwachten. Na 4 maanden werd ik niet meer ongesteld… weer om de zoveel tijd een test gedaan, maar steeds negatief. Ondertussen waren we ruim een half jaar verder en nog steeds geen positieve test, maar ook geen menstruatie. Ik dacht dat mijn cyclus gewoon nog even op gang moest komen, en maakte me er nog niet echt druk over. Echter bleef mijn menstruatie uit, en nadat ik ondertussen al 11 maanden gestopt was met de anticonceptie en maar 1x ongesteld was geworden (laatste keer was inmiddels ruim 7 maanden terug) besloot ik naar de huisarts te gaan.
Die stuurde mij door naar de gynaecoloog, en hij besloot bloed te testen en een echo te laten maken.

Na 2 weken kwam de uitslag… ik blijk PCOS te hebben. De kans op een tweede zwangerschap wordt hierdoor dus vrij gering. Wel verklaarde dit meteen het vreemde begin van Milo’s zwangerschap… en blijkt Milo dus echt een ‘lucky shot’ geweest te zijn. We waren al super blij met Milo, maar nu is hij nog specialer geworden!
Op dit moment heb ik het gelukkig een plek kunnen geven, en ben ik hard bezig om nu echt die ‘(after)zwangerschapskilo’s’ eraf te krijgen, aangezien de kans dan iets groter wordt, dat mijn menstruatie weer terugkomt. Een geheel medisch traject zien wij (op dit moment) niet zitten, om verschillende redenen, dus dit zou de enige optie nog zijn. De motivatie is nu in ieder geval nog groter geworden, en ondertussen geniet ik extra van alle mooie momenten met Milo.
We zien wel wat de toekomst ons nog brengt, gelukkig zitten mijn man en ik op 1 lijn, en weten we ook dat we al onwijs blij mogen zijn, dat we in ieder geval één geweldig, leuk, knap, lief kind hebben, want we weten dat dat ook niet iedereen gegund is.

Liefs Sanne

Lieve Sanne,
Ik heb je blog vol bewondering gelezen, wat een heftige tijd na de bevalling moet dat zijn geweest. Ik weet maar al te goed hoe erg die borstontstekingen kunnen zijn en hoe beroerd je je daarvan kan voelen. Buiten dat had jij nog een mannetje die de nodige zorg nodig had, buiten de gewone zorgen als moeder om. Ik vind het knap hoe je dit heb gedaan. Maar dan komt er nu nog niet zo heel lang geleden het nieuws dat je PCOS hebt. Wat pittig! Ik hoop dat jullie gauw een tweede wondertje in de armen mogen sluiten, dat gun ik jullie van harte. Lieverd bedankt voor het delen van je verhaal ik vind je een topper!
Liefs, Eline

 

4 Replies to “Een rollercoaster van emotie naar emotie.”

  1. Jeetje Sanne! Ik volg je al ern tijdje op insta en dit verhaal had ik zeker niet verwacht. Gelukkig zie ik aan je foto’s dat je volop geniet van Milo. Mocht je wel kiezen voor de medische molen, ik heb ook PCOS en met niet al te veel moeite, zijn Lucas en Esmee inmiddels in ons leven.
    Geniet van je mooie gezin en mocht je meer willen weten, stuur je maar n DM😉
    Liefs Priss

    Like

  2. Wauw bijzonder, ik ben vanaf vorige week in het zelfde schuitje beland. Positieve test, bloedwaarden hoog en vandaag al 2 inwendige echo’s en niemand die iets vind.
    Alleen hier hevig bloedverlies dus kan werkelijk nog alle kanten op. Miskraam/zwangerschap tijd zal t leren..

    Like

    1. Jeetje, heel veel sterkte dan de komende tijd! Zulke onzekerheid gaat je niet in je koude kleren zitten.
      Hopelijk loopt het net zo goed af als bij ons, en anders hoop ik dat het jullie op een later tijdstip gegund is😘🖤

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s