Heelt mijn regenboogbaby alle wonden?

 

De titel zegt het al een beetje: nu Foss is geboren voel ik me weer helemaal goed. Is het verdriet omtrent Skye minder of juist meer? Wat voor emoties schieten er door mij heen, denk ik meer of minder aan haar? Hoe voel ik me naar Foss toe, zijn er schuldgevoelens of voel ik me juist helemaal gelukkig? Ook krijg ik vaak de opmerking/vraag dat mijn gezin nu wel ‘compleet’ moet voelen, is dit ook zo? Benieuwd hoe ik hierover denk en wat er allemaal door mijn hoofd is gegaan de afgelopen weken? Lees dan gauw verder.

Zoals de meeste weten was mijn zwangerschap zeker tot de 24 weken erg onzeker en pittig mentaal gezien. Na de 24 weken kreeg ik wat meer rust en kon ik langzaamaan een beetje meer genieten van het getrappel in mijn buik. Ondertussen ben ik al een klein maandje geleden bevallen van ons zoontje Foss. Na het overlijden van ons dochtertje Skye noemen ze de volgende baby een regenboogbaby, de baby die weer kleur geeft in het leven van de ouders. Een prachtige benaming maar soms ook erg dubbel. Zo kreeg ik tijdens mijn zwangerschap al de opmerkingen en vragen dat alles nu wel weer goed met mij zou moeten gaan. Waarom?! Gaat het direct goed met je als je aan een volgend kindje denkt? Of willen mensen graag dat het goed met je gaat zodat ze niet meer over dit verlies hoeven te praten? Soms is dat makkelijker er niet over praten, dat weet ik uit mijn eigen ervaring. Ik schrijf om het kwijt te kunnen maar er echt veel over praten doe ik ook niet. Maar dat betekent niet dat ik niet aan haar denk of geen verdriet meer heb om haar verlies, nee juist niet! Ik denk iedere dag aan ons kleine meisje en denk dan iedere dag weer; was je maar hier!

In mijn vorige blog schreef ik al iets over mijn gevoelens met betrekking tot Skye, hoe lastig het soms is en dat het me soms overvalt. Vooral tijdens de kraamweek was dit het geval. Nog niet gelezen lees de blog dan hier. Nu ik een paar weken verder ben, ben ik hier nog eens over gaan denken. Voel ik me goed, is er sprake van schuldgevoelens en mis ik haar nu meer of minder? En die laatste vraag/opmerking, is ons gezinnetje nu echt compleet? Nou laten we bij de eerste vraag beginnen.

Ik voel me goed, hartstikke goed zelfs, ik geniet intens van ons kleine mannetje en de manier hoe Senn op hem reageert. Het is prachtig om te zien en mijn moederhart maakt ook meerdere salto’s keer op keer. Maar tegelijkertijd denk ik dan had Senn ook zo gedaan bij de geboorte van Skye? Senn benoemd haar namelijk dagelijks, de pop die weken in de box heeft gelegen noemt hij ook Skye, mijn zusje. Super schattig en voor mij fijn om te horen dat zij hier in huis niet vergeten wordt. Of er schuldgevoelens zijn? Ja, die zijn er en hoeveel ik me zeg dat sommige gevoelens er mogen zijn krijg ik dat schuldgevoel niet weg. Als ik denk aan Foss denk ik aan Skye, maar ook aan het feit dat als Skye er was geweest Foss er niet was geweest. Dit is precies wat ik in de vorige blog benoemd heb. De schuldgevoelens komen dan naar Foss toe want ik MOET toch gelukkig zijn, blij zijn en happy zijn want hij is er immers. Na zo lang wachten is dit wondertje in ons leven. Dat betekent overigens niet dat ik niet dolgelukkig met dit ventje ben, want geloof me ik vreet hem op! Maar hoeveel ik van mijn zoontje hou betekent niet dat ik Skye niet mag misen of het gek vind om te denken dat als zij gewoon gezond en wel in ons gezinnetje was geweest hij er niet zou zijn. Ik denk ook om de vraag te beantwoorden of ik haar meer of minder mis dat ze de afgelopen dagen wel meer in mijn gedachten omhoog is gekomen. Dat komt deels door de hormonen maar ook door alles wat je aan haar mist of nooit heb gehad. Mijn herinneringen met Foss gaan nu al zoveel verder als bij haar. Ik heb haar zo kort bij me gehad, geen eerste lachje gezien niet eens een open oogje gezien. Dat maakt dat ik haar juist wat meer mis nu, Foss kan dat niet vervangen dat zou ik niet eens willen. Foss is Foss een heel ander mensje, een prachtig mensje én voor altijd het kleine broertje van Senn én Skye!

Of ons gezinnetje nu echt compleet is? Compleet is voor mij best complex, wanneer weet je of iets compleet is. We hebben altijd gezegd dat we twee kinderen wilde, nu hebben we er drie. Twee hier fysiek bij ons en een die we altijd met ons meedragen. Compleet dus, aan de ene kant zeg ik ja maar aan de andere kant ‘mist’ er altijd iets.

Om nog even terug te komen op de titel van de blog, heelt Foss alle wonden? Nee, en ik wil ook niet dat hij denkt dat hij dat MOET doen. Foss moet lekker Foss zijn, een onbevangen jongetje die mag opgroeien in een gezin vol met liefde en die niets hoeft te vervangen. Want weet je wat het is, Skye is niet te vervangen en dat is goed zo op die manier blijft ze een speciaal plekje hebben in ons gezin. Zo wil ik mijn kinderen leren dat elke emotie en elk gevoel er mag zijn, net zoals blijdschap mag verdriet er ook zijn!

Liefs Eline

 

16 Replies to “Heelt mijn regenboogbaby alle wonden?”

  1. Wat mooi geschreven!
    Foss is Foss en Skye is Skye.. de handjes van Foss zullen je pijn soms verzachten als hij je vastpakt, Senn zijn kusjes zullen je laten glimlachen en de woorden van Stefan zullen je kracht geven.
    Maar Skye is onderdeel van jullie en dat mag ze altijd blijven hoe hard en pijnlijk dat soms is, ook zal het jullie mooie dierbare herinneringen en momenten geven.

    Like

  2. Ach meis zo herkenbaar en sorry maar echt over gaat het nooit. Het wordt minder aan de buitenkant maar niet aan de binnenkant.
    Er blijven momenten komen waarbij je vol schiet om de kinderen die wel beleven wat je met dochter niet kan.
    Laat maar komen het hoort erbij, zij hoort erbij..

    Dikke knuf Yvette

    Like

    1. Wat een ontzettend lieve en open reactie. Wat is het soms gewoon pijnlijk en verdrietig. Je berichtje is mooi en het klinkt gek maar fijn om te horen dat jij het ook zo voelt. Foss is pas zo klein maar de herinneringen met hem zijn er al zoveel meer. Dat maakt het soms zo oneerlijk. Dikke knuffel terug liefs Eline

      Like

  3. Volg je nu een tijdje en vind zo mooi hoe open je bent, over foss en skye en senn.

    Maar nog mooier vind ik hoe je er geen doekjes om heen wikkeld je zegt wat je denkt en dat is hoe het is. Zo ontzettend knap en sterk van je!

    Ik blijf je zeker volgen

    Dikke kus

    Like

  4. Wat beschrijf je het weer mooi! Ik denk dat je hiermee veel mensen zoveel kracht geeft. Je eerlijkheid is mooi. En geluk en verdriet kunnen er tegelijkertijd zijn!

    Like

  5. Lieve Eline…. ik ben 55, heb 3 prachtige dochters en1 sterretje aan de hemel… ik ben en blijf moeder van 4. En dat is goed en jij zult Sky nooit vergeten! Geniet van je jongens en kijk steeds naar de sterren….

    Like

  6. Heel mooi en herkenbaar… Ik zeg altijd mijn gezin is niet compleet, maar wel kloppend. Ook wij hebben een dochtertje verloren tussen onze zoons in. ik blijf naar een meisje hunkeren en hoop die in de toekomst nog te krijgen.. Alles wat ik bij onze jongste zoon zie, is alsof ik een jaar achter loop… Want ik had het al een jaar eerder mee moeten maken. Toch zijn we zo dankbaar dat we het nu wel weer mogen beleven met ons zoontje… Mooi hoe open en eerlijk je bent over je 3 kindjes!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s