De geboorte van mijn tweede regenboogbaby.

roos2De meeste weten misschien nog dat ik al eerder een blog heb geschreven voor Eline, namelijk de brief aan mijn toen nog ongeboren zoon. Nog niet gelezen? Klik dan hier.  In deze blog vertel ik jullie graag over mijn bevalling van Eden.

Via marktplaats weet ik een babyfoon op de kop te tikken. We hebben hem niet direct nodig, maar met een flinke dosis nesteldrang is het fijn om alles in huis te hebben.
Ik ben 38 weken zwanger en alles is zo goed als klaar voor de komst van ons kindje.
Echter verwacht ik niet dat hij al zal komen. Al maanden heb ik 25 april in mijn hoofd.
‘s Ochtends helpt Sander mij zodat ik op tijd weg kan. Ik moet om 8.45 bij de verloskundige zijn voor een controle en kan dit mooi combineren met het ophalen van de babyfoon. In de nacht had ik wat buikpijn. Het hield een uur aan maar het voelde niet echt als weeën..

Als ik aankom bij het huis waar ik de babyfoon kan halen, laat ik Ezra in de auto zitten en bel aan. Op het moment dat er open wordt gedaan krimpt mijn baarmoeder in één.
Degene in de deuropening geeft aan dat ik binnen mag komen. Ik wil alleen maar weg en geef aan dat mijn kindje in de auto zit. Ik neem de babyfoon aan en betaal.
Eenmaal in de auto kom ik een beetje tot rust. Ik start de auto die gelijk een signaal geeft van een lege tank. Ik zoek het dichtstbijzijnde tankstation en gooi de tank vol. Toch wel handig als je moet bevallen in het ziekenhuis!

Rustig rijd ik door naar de verloskundige.
Onderweg heb ik opnieuw behoorlijke buikkrampen. Zou dit het zijn? Het begin van een spontane bevalling? Nu al? In de wachtkamer van de verloskundige besef ik mij dat dit wel eens de laatste keer kan zijn dat ik hier ben. Ik stuur Sander een appje over de buikkrampen die ik in de auto had.

Na een poosje wachten word ik opgehaald door de verloskundige.
Maar dan krijg ik opnieuw een wee en kan ik amper blijven staan. De verloskundige zet mij op een stoel waar we wachten tot de wee voorbij is.
Daarna lopen we naar de spreekkamer. De verloskundige doet rustig de controles en is enorm koel. Ze vertelt dat het ook wel weer kan afzwakken maar dat ik even m’n rust moet pakken. De verloskundige stelt voor dat ik oppas voor Ezra regel.
Ook adviseert ze mij dat ik ga rusten en verwacht dan dat het nog wel even duurt.
Mijn bloeddruk is prima en het hartje van onze baby klinkt krachtig!

Ik zet Ezra in de auto en rij richting ons huis zo’n tien kilometer verderop.
Ik bel Sander om te vragen of hij naar huis komt. Opnieuw krijg ik drie keer een wee onderweg. Puffend zit ik in de auto en zing ondertussen mee met de kinderliedje van de cd. Ook bel ik het werk van mijn moeder. Zij moet Ezra ophalen mocht het wel echt doorzetten en wij naar het ziekenhuis zullen vertrekken.

Als we aankomen en naar ons huis lopen kom ik de buurvrouw tegen.
Ze vraagt of ik in het ziekenhuis ga bevallen. Ik vertel haar dat dit zeker het geval is.
Bij Lev verloor ik twee liter bloed en daarom is er sprake van een medium risk bevalling.
Indicatie voor een ziekenhuisbevalling dus. Daarnaast ben ik in de zwangerschap gestart met zware medicatie. Een medicatie waarmee ik niet zomaar mag stoppen. Omdat de baby de medicatie niet meer krijgt na de geboorte kunnen er ontwenningsverschijnselen optreden. Daarom zal hij 24-48 uur geobserveerd moeten worden in het ziekenhuis.
Mijn wens was om spontaan thuis te bevallen maar helaas was dit geen optie.

Wanneer ik thuis weer een wee krijg en op handen en knieën voor de bank zit met Ezra naast me besef ik dat dit wel gek is voor hem. Ik laat Sander, die inmiddels ook thuis is, weten dat ik even naar boven ga. Ik download in de app store een weeëntimer en moet lachen. Zo had ik het gewild, zo’n app downloaden en wachten tot de weeën heftiger worden. Na een poosje op bed kan ik in de app zien dat de weeën om de 20 minuten komen. Ik besluit om te gaan douchen. Kan ik nog even m’n benen scheren. Als ik onder de douche vandaan stap krijg ik opnieuw een wee. Ik kan het prima handelen. Ik droog me af trek wat gemakkelijks aan en loop naar beneden om de laatste spullen voor het ziekenhuis te verzamelen. Sander staat net op het punt om Ezra naar bed te brengen.

Beneden gekomen komen de weeën plotseling elke 2 minuten. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Het gevoel van de weeën brengt me terug naar het laatste moment waarop Lev nog in mijn buik zat en leefde. Huilend bel ik de verloskundige. Christel neemt op. Ik vertel dat ik het niet zie zitten en graag snel naar het ziekenhuis wil voor een ruggenprik. Ik heb dit ook in mijn bevalplan staan wat ook besproken is met de verloskundige. Christel zegt dat we het gaan regelen en dat ze zo eerst naar ons toe komt. Ik krijg alvast toestemming om na haar komst naar het ziekenhuis te vertrekken los van hoe ver de ontsluiting is. Ik bel m’n moeder om haar te laten weten dat we naar het ziekenhuis gaan en dat zij Ezra op moet halen. Ondertussen is Ezra echt moe en kan ik hem er met deze weeën niet bij hebben. Sander brengt hem naar bed.

Ik vraag Sander de laatste spullen te verzamelen. Terwijl ik mijn make up pak komt Christel aan. Ik krijg net weer een wee dus een hartelijk ontvangst is er niet bij.
Ik huil dat ik dit niet vol hou en dat ik direct naar het ziekenhuis wil. Ik ben bang dat ik nog maar twee centimeter ontsluiting heb. Ik ga op de bank liggen zodat Christel kan kijken hoe ver ik ben. Ze voelt en kijkt me aan. “We gaan thuis bevallen meis” zegt ze.
Ik huil, “ik wil een ruggenprik!” Ik blijk al 9 centimeter ontsluiting te hebben en uitpuilende vliezen. Het ziekenhuis gaan we niet halen, we hopen zelfs onze slaapkamer op de zolder te bereiken.

Ik bedenk me opeens dat we de geboortefotograaf moeten bellen. Ik heb haar in de ochtend al laten weten dat ik weeën had. Alleen heeft zij niet gerekend op een rit naar Zuidlaren, maar naar het ziekenhuis.

Ondertussen komt m’n moeder binnen. Ze komt even bij mij zitten en zegt dan dat ze Ezra mee zal nemen. De verloskundige grijpt in en zegt: “jij blijft hier en moet helpen bij de bevalling”.  Mijn hart maakt een sprongetje. Mijn moeder zal voor de derde keer bij mijn bevalling zijn!

Mijn moeder helpt mij naar boven terwijl de verloskundige spullen gaat pakken en de kraamzorg gaat bellen. Onderweg op de trap neem ik een aantal keer pauze.
Ons bed staat niet op klossen, en ook is er geen kraampakket. Ik heb wel onderleggers gekocht. Sander krijgt de opdracht om alles te verzamelen. Kruiken, doeken, en wat water voor mijroos4
De weeën zijn inmiddels beter op te vangen. Ik voel me relaxed en kom tussen de weeën door prima bij. Ik vraag Christel hoe lang het nog duurt voordat ik pers weeën krijg en of het sneller gaat wanneer ze mijn vliezen breekt. Christel kan mij niet echt duidelijkheid geven maar zegt dat het breken van de vliezen wel voor versnelling kan zorgen.
Ik geef aan dat ik graag op de geboortefotograaf wil wachten. Niet veel later stapt ze binnen en ook de kraamverzorgster is er al. Samen met Sander lig ik vrij relaxed op bed.
De weeën zijn nog steeds goed te doen en tussen de weeën door maken we grapjes.
Er heerst er een ontspannen sfeer.

De persweeën laten lang op zich wachten. Bij Ezra heb ik geen persweeën gekregen en heb ik het op eigen kracht moeten doen. Nu lijkt dit opnieuw te gebeuren.
Ik mag een paar keer mee persen liggend op mijn zij maar ik kan in deze houding niet voldoende kracht zetten. Om die reden draai ik terug naar mijn rug en probeer ik een paar keer mee te persen tijdens een wee. In het begin één keer persen per wee, maar uiteindelijk geef ik mij over en lukt het mij om twee keer op een wee te persen.  En na een paar weeën is hij daar dan. Een prachtig jongetje. Ik mag hem zelf aanpakken en leg hem op mijn borst. Wauw, wat is dit opnieuw weer onwijs bijzonder. ik lach en huil, wat houd ik ontzettend veel van dit mannetje. Christel vraagt naar de naam, vol trots vertellen Sander en ik tegelijk dat dit jongetje Eden Lev zal heten. Wat voel ik mij trots.
Eden huilt niet en dat vind ik wel even spannend, maar Christel en de kraamverzorgster stellen mij gerust. Eden is relaxed en kijkt met grote ogen de wereld in.
roos3
Terwijl ik word gehecht wordt Ezra wakker. Wauw, ik baarde een kind terwijl Ezra een middagdutje deed. Sander haalt hem uit bed en dan is daar het moment waar ik al weken naar uit heb gekeken. Ezra voorstellen aan zijn broertje. We krijgen beschuit met muisjes op bed en iedereen verlaat na het maken van een paar foto’s de ruimte.
Ik kan niet beschrijven hoe ik mij voel, het is meer dan geluk!

Na een tijdje komt mijn moeder Ezra halen en doet de verloskundige alle controles bij Eden en mag Sander hem aankleden.

En ik….ik lig in bed te stralen en voel mij de gelukkigste mama van de hele wereld.

Liefs Roos

roos

One Reply to “De geboorte van mijn tweede regenboogbaby.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s