What a difference a day made.

Ik ben Kimberley mama van Noah (2,5) en Benjamin (3mnd) en vrouw van Maarten.

Afgelopen december veranderde ons leven voorgoed. Sinds de verkoop van ons eerste huis woonde we samen met mijn broertje Boyd in mijn ouderlijk huis. Mijn vader is een aantal jaar geleden bij zijn vriendin gaan wonen en verhuurde zijn huis. We mochten zijn huis huren mits mijn Boyd (27) ook bij ons mocht komen wonen. De band met boyd is altijd erg goed geweest, we hebben als kinderen een hoop meegemaakt met elkaar en dit heeft onze band versterkt.

Vorig jaar augustus kwamen we erachter dat we weer in verwachting waren van een kindje. De dag dat we hier achter kwamen stond een uitje gepland met Boyd. Die dag was voor ons extra leuk. We waren euforisch vanwege de positieve test en hadden een gezellige dag met elkaar. Een aantal weken later konden we het mooie nieuws delen met de wereld en stelde we ook hem op de hoogte. Zijn ogen begonnen weer te glimmen en hij was trots weer oom te mogen worden van een nieuw neefje of nichtje. De eerste maanden verliepen goed op wat standaard kwaaltjes na.

Eind november na de 20 weken echo maakten we het geslacht bekend. We aten taart met gekleurde binnenkant en ontdekte dat we een tweede zoon zouden krijgen. Ik had stiekem gehoopt op een meisje, vooral voor de jurkjes en frutsels maar ontzettend dankbaar voor een gezond kindje in mijn buik en het geslacht was eigenlijk bijzaak. Achteraf ben ik ontzettend dankbaar voor dit jongetje.

De maand verder verliep rustig. We vierden Boyd zijn zevenentwintigste verjaardag met een etentje en gingen op naar de feestmaand. Totdat 1 december alles veranderde. Het was donderdag 30 november. We haalden friet en aten dit gezellig met elkaar op. We lachten wat Boyd speelde nog even met Noah en ging toen door naar een klus. Hij was loodgieter en kluste in de avonduren veel bij.

Die nacht veranderde alles. Om half 1 werd Maarten gebeld door mijn vader. Hij liep de kamer af en mopperde wat op de gang. Ik dacht nog; Boyd zal wel iets niet goed gedaan hebben. Maar dit was helaas niet het geval. Maarten liep de kamer op en gaf mij de telefoon. Ik heb je vader aan de lijn. Ik zag aan zijn ogen dat het mis was. Toen ik mijn vader aan de lijn kreeg kwam hij met het nieuws dat Boyd, mijn allerliefste kleine broertje zojuist overleden was. Hij had een ongeluk gehad en had dit niet overleeft. De grond onder mijn voeten verdween en ik zakte in elkaar. Ik kan je vertellen dat een grotere nachtmerrie niet bestaat. Ik heb alleen maar geroepen dat het niet eerlijk was en wist niet wat ik met mezelf aan moest. Het enige wat ik kon was huilen en zeggen dat ik het niet geloofde.

Diezelfde nacht werden we netjes opgehaald door de politie en deze hebben ons veilig naar het ziekenhuis gebracht. Hier kon ik met mijn eigen ogen zien dat hij er niet meer was.
Hij had die avond samen met zijn bonus broer en een vriend wat gedronken. Rond kwart voor 11 is hij in de auto gestapt naar huis. Op de weg die hij al honderden keren gereden had is hij tegen een boom gereden door de dichte mist. Door de klap is alles in zijn buik stuk gegaan en konden ze ondanks zijn sterke lijf en wil om te leven niets meer voor hem betekenen.

De volgende ochtend belde ik vrienden en familie op om dit verdrietige nieuws te delen. Wanneer ik mensen sprak vertelde ik dat Boyd vannacht omgekomen was bij een auto ongeluk. Elk gesprek sloot ik af met: ‘het is echt zo, ik heb het zelf gezien’. Alsof ik het voor mezelf ook nog moest bevestigen dat hij echt niet meer thuis komt.

In de week die volgde ging ik op standje overleef en werd ik een tijger. Het moest een mooi afscheid worden en ik zou hier alles voor doen. Samen met Maarten hebben we allerlei taken op ons genomen en van zijn afscheid een mooi en waardig afscheid gemaakt. Precies zoals hij was, met filmpjes foto’s en zijn favoriete muziek.

Daarna kwam de paniek. Ik was inmiddels 22 weken zwanger en zou 4 maanden later gaan bevallen van onze tweede zoon. De bevalling met Noah was niet helemaal vlekkeloos verlopen en de angst dat het nu weer mis zou gaan was groot. Ik moest dit grote verlies een plekje geven en tegelijkertijd een kindje dragen en op de wereld zetten. Om dit alles een plaats te kunnen geven heb ik een zwangerschapscoach in de arm genomen. En ben ik de rouw samen aangegaan. Ik heb hier gehuild, met trots vertelt over hem en ben ik uiteindelijk goed voorbereid op de bevalling. Het heeft me zoveel kracht en steun gegeven dat ik vol vertrouwen de bevalling in ging.

Ik startte een blog om alles van me af te schrijven en mijn gedachten te ordenen. Dan staat het op papier en hoef ik niet bang te zijn dat de herinnering verloren gaat.
Zo kwam de uitgerekende datum dichterbij. 10 april was het zover en zette de bevalling na een dag rommelen echt door. En werd om 10.29 uur na een hele fijne bevalling onze prachtige tweede zoon Benjamin Boyd geboren. Wat was ik trots dat ik eindelijk mijn kleine jongetje in mijn armen had, dat ik nu tegen iedereen mocht vertellen hoe hij heette en dat hij met trots vernoemd is naar zijn oom. Het moeilijkste maar tegelijkertijd ook het mooiste moment was toen ik mijn vader belde. Ik kon hem eindelijk vertellen dat zijn kleinzoon geboren was en welke prachtige namen hij gekregen had. Tegelijkertijd maakte dit het verdriet weer groter, want wat had ik hem graag ook gebeld met dit mooie nieuws.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en gaat het goed. We hebben een heleboel momenten gehad waarop we hem intens miste maar ook zoveel mooie momenten meegemaakt als gezin. Hij leeft voor altijd voort in ons hart en onze herinneringen. We zullen de jongens veel verhalen vertellen over hun trotse ome Boyd. Geluk en verdriet kunnen echt naast elkaar bestaan. En het is zaak dat wij genieten van het leven want wij mogen leven.

Liefs Kimberley

Lieve Kimberley, wat is dit ontzettend heftig zeg. Ik heb je blog met kippenvel gelezen en wil je dan ook een dikke knuffel geven. Wat zijn jullie door een rotperiode gegaan en wat moet dat dubbel zijn geweest tijdens je zwangerschap! Je bent een kanjer, bedankt dat je je verhaal wilde delen.
Liefs Eline

3 Replies to “What a difference a day made.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s