”Heb je hier geen hulp bij nodig?”

In mijn vorige blog was ik erg open over hoe dubbel mijn gevoelens zijn over het gemis van Skye en de geboorte van Foss. Deze combinatie brengt veel emoties met zich mee, wat naar mijn idee niet vreemd is. Uiteraard doet dit veel met een mens, zo ook met mij. Vandaar dat veel van jullie mij ook vroegen of ik dit allemaal zonder hulp verwerk. In deze blog wil ik daar wat dieper op ingaan.

Zoals de meeste weten ben ik een open boek, je kunt mij altijd alles vragen en eigenlijk zal ik altijd antwoord geven. Tot een bepaalde hoogte natuurlijk, maar eigenlijk kunnen jullie mij altijd alles vragen. Zo kreeg ik dus ook de vraag of ik voor de verwerking van Skye professionele hulp krijg. Ik wil hier in deze blog wat dieper op ingaan.

Net na het overlijden van Skye was ik natuurlijk ontzettend verdrietig, intens verdrietig zelfs. Zoiets is niet te begrijpen en nog steeds begrijp ik soms niet waarom iemand dit zou moeten meemaken. Maar deze situatie heeft mij wel gevormd en nog meer gevormd dan hiervoor denk ik. Dus heb ik hulp gekregen of krijg ik nog steeds hulp zoals therapie om dit te verwerken?

Nee, ik heb geen hulp gehad bij de verwerking van dit verlies. Nu hoor ik sommige mensen denken maar waarom niet?! Het is ook helemaal niet gek als je wel hulp vraagt om dit te kunnen verwerken maar de reden waarom ik het niet heb gedaan wil jullie graag uitleggen.

Voordat ik Steef leerde kennen en in de periode dat wij elkaar leerde kennen zat ik slecht maar dan ook heel slecht in mijn vel. Tijdens deze periode heb ik wel degelijk externe hulp gekregen. Dit had ik op dat moment in mijn leven ook echt nodig, ik was kapot, helemaal kapot. In die tijd heb ik aan mezelf mogen werken en heb ik ook echt mijzelf leren kennen. Door middel van handvatten heb ik geleerd hoe ik om kan gaan met bepaalde situaties en hoe ik kan groeien als mens. Ik was namelijk een enorme binnenvetter (ja dat hadden jullie niet gedacht he), die alles zelf probeerde op te lossen. Maar dat is niet haalbaar, je kunt niet de hele wereld willen helpen maar zelf geen hulp vragen/krijgen. Als je het ventieltje niet af en toe even open zet en vertelt wat je op je hart hebt krijg je en klapband. Dus daar ging ik, mijn ventieltje bleef dicht en ik klapte. Dat was voor mij ook het moment om er voor te gaan en eens eindelijk voor mezelf te kiezen. Zo vind ik het dus helemaal niets raars of vreemds als iemand hulp van bijvoorbeeld en psycholoog zou vragen. Want waarom zou je bijvoorbeeld wel naar de dokter gaan voor een gebroken been, maar niet voor een rommelig hoofd? Terwijl het beide iets is wat beter kan worden, alleen is wat er in je hoofd speelt voor mensen niet zo zichtbaar als bijvoorbeeld gips om een been.
Maar na die intensieve tijd aan mijzelf te hebben gewerkt ben ik sterker dan ooit en kon ik de hele wereld weer aan. In de tussentijd heb ik Steef leren kennen en die heeft me zien opkrabbelen naar de ‘oude’ sterke Eline. De Eline die ik nu nog steeds ben, natuurlijk heb ik mijn onzekerheden en blijf ik gewoon een mens die fouten maakt.

Maar wat heeft dit dan te maken met wel of geen hulp bij de verwerking van Skye? Omdat ik zo dicht bij mezelf ben gekomen, ken ik mezelf nu echt goed. Ik weet wat ik dus mentaal en fysiek wel of niet aan kan. Bij het verlies van Skye was ik intens verdrietig en daar kan ik nog steeds veel verdriet om hebben. Wel heb ik gemerkt dat ik hier niet perse hulp bij nodig heb omdat ik weet wanneer ik mijn ventieltje open moet zetten. Het schrijven op de blog of het praten over haar helpt me dan enorm. De blog is dus ook zeker een uitlaatklep voor de verwerking van bepaalde dingen. Het fijne aan Instagram is dat je mensen leert kennen die hetzelfde hebben meegemaakt, ook dit hielp mij erg. Ik kon praten over Skye, verhalen horen van andere hoe zij ermee om zijn gegaan. Dit hielp mij enorm, als je ziet dat mensen nog genieten van de mooie dingen in het leven. Het komt uit eindelijk allemaal goed. Het missen zal ik altijd blijven doen maar het genieten doe ik ook zeker! Pluk de dag lieve mensen, pluk de dag!

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om deze persoonlijke blog weer te lezen.

Liefs en een dikke knuffel,

Eline

10 Replies to “”Heb je hier geen hulp bij nodig?””

  1. Jou openheid, eerlijkheid en kijk op het leven, zal mensen inspireren. Ik ken jullie verhaal en ik ben zo trots op jou/jullie. Op de manier hoe jullie met alles omgaan. En Skye is bij jullie, ik weet het zeker.❤️⭐

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s