A letter to you, my oldest son

Lieve Senn,

Dit is mijn eerste brief aan jou. Een brief die ik openbaar plaats want ik wil mijn liefde voor jou niet onder stoelen of banken schuiven. Nee, mijn liefde voor jou schreeuw ik het liefst van de daken. Ruim drie en een half jaar geleden gaf jij mij de mooiste titel die ik ooit zou mogen dragen; moeder. Ik ben jou moeder en jij mijn zoon.

De afgelopen drie en een half jaar zijn omgevlogen, ik word soms letterlijk misselijk als terug denk aan de tijd die zó snel is gegaan. Drie een half jaar, waarin ik zo’n grote rol speelde. Waarin ik je eerste lachje ving, de eerste keer dat je bewust je armpjes naar mij uitstrekte, je eerste stapjes zette en de eerste woordjes die je zei. Wat heb jij mijn hart laten groeien, elke dag weer een stukje liefde erbij. Je hebt me emoties laten voelen die ik nog nooit eerder voelde, je hebt me laten groeien, groeien als persoon. Ik genoot intens van die momentjes en ik geniet nu nog steeds.

Ik was bij je vanaf de eerste dag, vanaf jou allereerste moment hier op de wereld. Maar nu ben ik nog steeds bij jou, elke dag weer. Langzaamaan moet ik eraan geloven dat jij steeds meer je eigen weg gaat, steeds meer je eigen ding doet. In plaats van je meenemen in de kinderwagen race je nu met je fietsje voor me uit. Je ontdekt de wereld en bent zo nieuwsgierig naar het nieuwe en onbekende. Als we langs de school lopen wat jou basisschool gaat worden zeg je me ook: ”dat is mijn school he mama, nog eventjes he.” ”Ja lieverd nog eventjes”, ik voel de tranen in mijn ogen prikken. Wat gaat de tijd toch snel, nog eventjes en dan sta ik daar dus, op dat schoolplein 5 dagen per week.
Voor nu wil ik nog volop genieten van jou, met jou en met elkaar. Ik wil nog even genieten van onze ochtendjes in het bos, onze uitwaaimomentjes op het strand, onze bakavonturen in de keuken en de dagen waarop jij nog even ‘peuter’ mag zijn. Over een kleine tijd ben jij namelijk mijn kleuter, mijn kleine grote jongen die naar  de grote school zal gaan. Jeetje lieverd wat zal ik je missen.

Maar buiten het feit dat ik je dus ga missen, jou geluiden in het huis, jou lach, jou fantasiespelletjes en jou heerlijke grapjes, merk ik dat je eraan toe bent. Je bent toe aan meer uitdaging, aan meer avontuur. Lieverd je wordt zo groot en ik ben zo trots op jou!

Maar soms heel soms ben je weer even dat kleine kwetsbare jongetje. Ik wil dat je weet dat ik er voor jou ben niet alleen nu, maar altijd. Als ik jou na een verhaaltje in bed zie liggen slapen, kan ik het niet laten je een dikke kus en een aai over je mooie bolletje te geven. Dan weer voel ik de tranen in mijn ogen prikken, er komt een tijd dat je geen verhaaltje meer wil lezen voor het slapen gaan, dat de knuffels en kusjes minder worden. De uren vliegen, en de jaren gaan zo snel voorbij soms niet te bevatten hoe snel.

Lieverd wat ben ik toch trots, trots op hoe jij je ontwikkelt als kind. Trots op hoeveel vriendjes je hebt op je schooltje en hoe sociaal je bent. Hoe leuk je het vindt om nieuwe dingen te leren en hoe je altijd weer op avontuur wil. Lieverd ik zal je missen de dagen dat je op school bent maar ik zal er zijn als je thuis komt en ik zal naar je luisteren hoe je dag is geweest en hoe jij je voelt. Want als we dat blijven doen schat, dan groeien we samen verder! Ik hou van je, dikke kus mama.

Herkennen jullie dit? Of ben ik de enige wandelende vaatdoek die kan janken om een poep en een scheet en de tranen laat gaan bij het minste of geringste? Dit is wat het moederschap met mij doet, ik hou van mijn rol als moeder maar ben ook zo’n emotioneel ding geworden. Letterlijk tranen met tuiten tijdens het schrijven van deze brief voor mijn oudste zoon. Om de tranen nog even te laten gaan, luister dan dit mooie liedje en lees vooral de tekst erbij.
Terwijl jullie nog bij me zijn.

4 Replies to “A letter to you, my oldest son”

  1. Ohh wat herkenbaar hier ook nog een pasr maandjes en dan moet ik hem” loslaten” zo moeilijk, maar ook zo leuk voor hem. Soms zou ik echt even de tijd terug willen draaien, eerste kind dus kon heerlijk lang uit op de bank met hem kroelen.
    En ja dan huilen om alles en niks als het om je kindjes gaat.. zal wel iets zijn wat bij het moeder schap hoort Hahaha heel herkenbaar!

    Like

  2. Super geschreven! En het raakt mij tevens. Misschien moet ik ook een brief gaan schrijven voor mijn dochter bijna 4! In januari gaat ze naar school maar ik kan wel janken!!! Het afgelopen jaar heb ik heel weinig kunnen genieten van haar! Vanwege een zwangerschaps depressie kon ik max 2 dagen in de week voor haar zorgen. Verder niet. Teveel prikkels voor mezelf om om te slaan in woedeaanvallen. En net zoals je zegt. De tijd gaat maar door. Ik ben nu nog flink mentaal en lichamelijk aan het herstellen van de zwangerschaps depressie!! Op weg naar de beste versie van mezelf en de beste moeder voor mijn kinderen. Maar besef me ook zo goed dat ik deze “ verloren “ tijd niet meer kan terug draaien. En dat doet pijn! Ik ben net zon vaat doek als jou! Maar deze brief is dan ook voor mij herkenbaar beschreven. Dat loslaten….. dat is wel echt een ding toch?! Ze worden zo snel groot!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s