Mag ik even janken, Foss went voor het eerst op het kinderdagverblijf.

Voor alles is er een eerste keer en vaak is dit even een momentje van wennen. Of even een momentje van slik en weer doorgaan. Dit heb ik uiteraard ook. Deze eerste keer vind ik dus ook een dingetje, de eerste keer wennen op het kinderdagverblijf. Terwijl Senn met drie maanden al naar het kinderdagverblijf gaat, is Foss al bijna vier maanden en lijk ik het alleen maar lastiger te vinden. Maar waarom dat dan?

Wat ik voor emotionele en hormonale groei ben ik doorgegaan de afgelopen periode? Dit vraag ik me zo vaak af. Ik heb werkelijk geen idee maar ik jank de ogen uit mijn kop om de kleinste dingen. Hier herken ik mezelf dus ook echt niet in, vroeger huilde ik werkelijk waar bijna nooit. Dit is dus iets totaal nieuws voor mij. Maar het zal er wel bij horen denk ik ; ). Maar even terug naar die eerste keren, het blijft vaak een dingetje iets waar je even aan moet wennen.

Dat heb ik nu dus ook, mijn kleine baby naar het kinderdagverblijf. Ookal is het maar om te wennen voor een paar uurtjes, het blijft lastig. Ik weet ook met mijn volle en gezonde verstand dat dit helemaal prima is. Dat die meiden hem daar hartstikke in de watten leggen en ze super lief voor hem zullen zijn. Maar toch laat jij als moeder iets los, op dat moment dus de zorg van je kleine. Ik zit hier nu thuis op de bank en schrijf dit terwijl hij dus daar is. Op dit moment heb ik dan ook tijd om hierover na te denken, dat maakt het vooral lastig denk ik. Ik denk na over het feit dat hij daar is, ik hem loslaat en hier dus thuis op de bank zit. Normaal gesproken zou ik aan het werk zijn en ben ik dus ook met mijn gedachte bezig met mijn werkzaamheden en niet zo zeer met het loslaten van hem. Dat is het gene wat het denk ik nog wat lastiger maakt, het erover nadenken. Maar buiten het feit dat ik er dus op dit moment veel over na kan denken vind ik Foss gewoon nog erg klein.

Zo wonen mijn broer en schoonzus in Zweden, daar is het allemaal net wat anders geregeld. Mijn nichtje is een maandje voor Foss geboren en zij is dus een jaar vrij na de geboorte van mijn nichtje. Dit hoeft van mij ook niet perse want ik vind het heerlijk om ook iets om handen te hebben wat niet perse met mijn kinderen te maken heeft. Maar het verschil tussen 10/12 weken of 1 jaar verlof is echt ontzettend groot. Zo zou ik het fijner vinden om bijvoorbeeld zo’n 6 maanden vrij te zijn na de geboorte en dan weer lekker te gaan werken. Daar zou ik me denk een stuk prettiger bij voelen, maar waarschijnlijk ben je er zelfs dan nog niet aan toe…
Zoals ik wel eens eerder zei vliegt de tijd al onder onze kont vandaan en wil ik juist die momenten koesteren en van elk moment kunnen genieten! Het besef dat de tijd zo snel gaat maakt het voor mij lastiger om mijn kinderen los te laten. Maar nogmaals ik denk dat die meiden ontzettend goed gaan zorgen voor mijn kleine vriendje. Want de jufjes van Senn zijn ook altijd super lief voor hem!

Vonden jullie het ook lastig je kleine voor het eerst naar de opvang te brengen? Of vonden jullie het juist fijn en prettig om weer of tijd voor je zelf te hebben of weer lekker aan het werk te gaan? Ik ben erg benieuwd. Ik ben dus echt zo’n emodoos geworden die zich zulke dingen ineens aantrekt en het liefst de kindjes lekker dicht bij zich houdt. Want lieve mensen hun zijn toch mijn alles en echt mijn hele wereld. Liefde is alles en alles is liefde!

Liefs en een dikke knuffel Eline

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s