Ontzwangeren of verwerken?

In mijn vorige blog (nog niet gelezen klik dan even hier) heb ik jullie vertelt over het ontzwangeren en dat dit mij soms best zwaar valt. Van velen kreeg ik berichtjes dat het herkenbaar was. Maar ook kreeg ik vaak berichtjes of dit bij mij niet ook te maken heeft met het verwerken van alles wat er de afgelopen tijd gebeurd is. Skye die we verloren, maar daarna een nieuwe zwangerschap die eigenlijk mentaal ontzettend zwaar was én de wat als vragen in mijn hoofd.

Zoals ik hier in het voorstukje al schreef werd ik overspoeld met mooie reacties, eerlijke reacties en open reacties. Allemaal van jullie lieve lezers, bijzonder vind ik dat. Dat mensen zich in mijn verhaal kunnen vinden, zich herkennen in het stuk of erkenning vinden in mijn woorden. Dat is de reden waarom ik ben begonnen met schrijven, ik wil mensen inspireren en ook de eerlijke ‘real deal’ laten zien over het moederschap en alles daar omheen. Dus daar kwam het onderwerp ontzwangeren, balans vinden in je leven én mijn eerlijke kijk hierop. Het valt niet altijd mee om jezelf weer te vinden na een bevalling, iets waar weinig over gesproken wordt en waar de buitenwereld vooral verwacht dat alles weer was zoals voor de bevalling. Maar lieve mensen dat gaat niet, moeder worden voor de eerste, tweede of honderdste keer is gewoon een impact op je leven. Je verandert en dat hoeft helemaal niet negatief te zijn maar je groeit als persoon en je krijgt een verantwoordelijkheid. Maar al die veranderingen kunnen je soms best naar de keel grijpen, ook dit is helemaal niet erg. We moeten gewoon even schakelen en wennen aan de veranderingen, na een tijdje vind je hier allemaal je eigen weg in.

Maar hier wilde ik nu niet verder over uitweiden anders wordt het hetzelfde verhaal als de vorige blog alleen iets anders omschreven. Dus terug naar het onderwerp waar deze blog over moet gaan. Ben ik nog vol in de ontzwangerfase of moet ik nog dingen verwerken. Deze vraag/opmerking kreeg ik veel terug. Ik ben hier eens over na gaan denken, bij Senn had ik inderdaad geen last van het ontzwangeren maar kwam dit omdat het gewoon minder druk was? Of heeft het toch stiekem een beetje te maken met het verwerken van Skye en vooral de zwangerschap van Foss? Tja, ik heb hier echt even over moeten denken en schrijf dit nu ook met letterlijk 100 vragen in mijn hoofd. Wat is het nu? Ontzwangeren of verwerken? Wat moet ik dan verwerken? De zwangerschap is toch goed gegaan? Ik heb toch een heerlijk ventje gekregen? Tja hier kan ik eerlijk gezegd alleen maar ja op antwoorden. Maar toch hebben we tijdens de zwangerschap zoveel spanning en angst gehad, ook al ging deze keer alles goed stress doet veel met een mens. Hoeveel het met mij heeft gedaan, daar kom ik dus nu pas achter. Ik merk dat ik soms mezelf voorbij ben gelopen en de periode van de zwangerschap van Skye, de tijd erna en de zwangerschap van Foss heb onderschat. Ik bleef maar door en doorgaan, voor Senn, voor Steef en eigenlijk ook voor mezelf.

Toegeven aan dingen die niet zo lekker gaan is een blijvend puntje. Nu ik mijn blog heb (en jullie dus lekker kan lastigvallen met mijn gevoel) merk ik dat ik het wel wat meer en wat vaker van me af kan schrijven. Dit schrijven helpt, ja echt het helpt enorm. Maar ondanks dat merk ik dat ik bepaalde dingen heb verwaarloosd en dat ik dus echt nog een aantal zaken moet verwerken.

Want lieverds ik heb me een partij opgejaagd gevoeld tijdens de zwangerschap vooral de eerste 24 weken waren echt een drama. Iedere week naar het ziekenhuis voor echo’s maar ook de angst dat het toch mis zou zijn kwam veel naar boven. Na de 24 weken kwam er een soort van rust, ik beschreef dit aan vrienden en familie als ik ben ontspannen voel me goed en het genieten kan nu beginnen. Maar in werkelijkheid heb ik iedere dag nog angst gehad dat het toch mis zou gaan. De laatste weken/dagen vooral na de 38 weken kreeg ik dit gevoel van angst weer heel erg terug. Ik wist dat ons zoontje geboren mocht worden en dat had ik liever dan dat hij in mijn buik zat. Dus toen ik eenmaal overtijd liep vond ik dit verschrikkelijk. Ik wilde hem zien, ontmoeten, vasthouden en vooral weer wat rust krijgen. Die stress vrat me letterlijk op, ik sliep slechter en kon me moeilijk concentreren. Het is bijna niet uit te leggen aan iemand die dit niet heeft meegemaakt. Maar er is een onrust die je niet weg kunt krijgen. Ik was dan ook godsgelukkig dat ik ingeleid werd, hoe stom ook eigenlijk had ik dit beter moeten aankaarten aan mijn verloskundige/gyn maar ik wist in die periode zelf niet eens wat ik voelde of moest voelen dus laat staan dat je dit goed kunt vertellen tegen hun.

Het is een pittige tijd geweest, zowel tijdens de zwangerschap van Skye, de verwerking van het verlies erna en weer de zwangerschap van Foss. Maar ook nu nog heb ik dagelijks de ”wat als vragen” door mijn hoofd schieten, maar hier kom ik geen steek verder mee. Dit probeer ik mezelf ook elke keer voor te houden dat dit weinig oplost. Al moet ik toegeven dat dit de laatste tijd ook wel een stuk beter gaat, ik kan hier simpelweg niks aan veranderen. Het is wat het is en daar moeten we gewoon mee dealen.

Nu ik dus nadenk over de vraag ben je aan het ontzwangeren of verwerken denk ik dat het bij mij beide meespeelt. De hormonen van het ontzwangeren zitten nog volop in mijn lijf maar de verwerking van de zwangerschap van Foss moet ook nog gebeuren. Ik moet mezelf denk ik wat meer tijd gunnen, soms wat rustiger aan doen en niet gelijk weer volgas alles willen doen wanneer je duidelijk merkt dat je lichaam je terugfluit. Dus daar gaan we weer voor.

Liefs Eline

2 Replies to “Ontzwangeren of verwerken?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s