Van wensmama naar pleegzorg mama.

Wat als je grootse wens een wens lijkt te blijven. Onverklaarbaar onvruchtbaar, zo noemden ze het in het ziekenhuis. Geen enkele behandeling had het zo gewenste resultaat, mijn buik bleef leeg. Mijn tranen waren op, maar in mijn hart was nog zoveel liefde….in ons huis nog zoveel plaats. Ik zou moeder worden, dat stond vast!

Via via kwam ik in contact met pleegouders en hoorde ik dat er een gezin gezocht werd voor een meisje van 9 maanden. Ik trok de stoute schoenen aan en belde naar het crisis (korte duur) pleeggezin waar ze op dat moment verbleef. En al snel ging het balletje rollen. We waren nog maar net klaar met het ziekenhuistraject en toch gingen we hier nu voor! Het voelde goed!

Na veel gesprekken en screenings werden we goedgekeurd als pleegouders. Het wen traject begon. Met een buik vol vlinders gingen we op bezoek bij het meisje dat bij ons zou komen wonen. De eerste ontmoeting was zo bijzonder. Grote ogen keken ons aan, een beetje verwilderd, angstig, maar ook nieuwsgierig! Zo raar om te beseffen dat ze op een dag met ons mee zou gaan! Het begon met een uurtje, dan eens een dagje en toen ook het logeren goed ging was daar de grote dag! Ze kwam bij ons wonen, ze had 1 tas met wat kleding mee, verder had ze niets.

Opeens ben je een gezin. Ligt er een kindje in een ledikantje, op het kamertje dat al zolang gereserveerd was. Ik had zo gehoopt mij gelijk mama te voelen, maar dat was niet zo. Het viel me zwaar. Al wist ik dat de kans heel groot was dat ze bleef, steeds was ik bang dat ze weer weg moest. Ook voelde ik me schuldig dat ik mezelf mama noemde, al wist ik dat ze recht had op een mama. Jeetje wat was ik toen met mezelf aan het vechten. Ik wou zo graag, maar het was echt heel moeilijk. Tot mijn man zei: “schat, ze geeft zich 100% aan jou over, doe dat dan ook aan haar. Als ze ooit moet gaan dan hebben we haar alles gegeven. Dat verdient ze.” Vanaf toen ging het beter. Ik kon er meer van genieten en we werden een echt gezin. En natuurlijk was het soms zwaar. Bezoekregelingen, ouders die niet op kwamen dagen. Hechtingsproblemen, veel huilen, therapie….maar ook steeds vaker een lachje, haar eerste woordjes, het leren lopen en dat maakte zoveel goed!

Twee jaar later besloten we dat we nog een kindje een thuis wilde geven. De biologische moeder van onze pleegdochter was in verwachting, wij zouden ook voor dit kindje gaan zorgen…een baby, wat bijzonder, maar ook wel heel erg verdrietig eigenlijk. Deze tijd was heel zwaar. Zou ze bij ons komen, of toch niet. Zou ze gezond zijn? Zoveel vragen en onzekerheden, tot op de dag van haar komst was er niets echt duidelijk. En toch was opeens het moment daar, het ziekenhuis belde en we konden de verzorging overnemen. Samen met onze begeleidster ging ik naar haar toe. Een heel klein meisje in de couveuse, wat was ze mooi! Ze moest nog een paar dagen blijven omdat er drugs en alcohol was gebruikt tijdens de zwangerschap. Na verschillende onderzoeken bleek ze in orde en mocht ze mee naar huis.

Thuis wachtte haar grote zus, het was zo bijzonder om de meisjes bij elkaar te hebben. Omdat de baby net een paar dagen oud was kregen we ook kraamhulp. Ik kon er dit keer echt heel erg van genieten. Ik was natuurlijk top fit en al snel liep ik te stralen achter de kinderwagen!

Moeten ze dan weer terug? Die vraag krijgen we zo vaak te horen! Ieder verhaal bij pleegzorg is anders. Bij ons is het duidelijk dat ze nooit meer weg zullen gaan, het perspectief is dat ze bij ons op groeien. Wij hebben de voogdij en dat geeft ons wel veel zekerheid. Het is zo fijn om een gezin te zijn! En natuurlijk lopen we ook echt wel tegen problemen op. De meiden krijgen steeds meer vragen en ook de hechting bij vooral de oudste is niet perfect maar met wat hulp komen we er wel! Als ik zie hoe goed ze het doen en hoever we als gezin gekomen zijn! Ik weet zeker dat dit komt door liefde, veiligheid, geborgenheid!

En of het zo heeft moeten zijn bleek ik een jaar na komst van onze tweede pleegdochter zelf in verwachting! Nooit hadden we dat durven dromen. Natuurlijk was het verdriet nooit helemaal weg gegaan. Maar het was goed en ons leven was verder gegaan….maar dit nieuws!
Het voelde als een kers op de taart!
Begin 2017 werden de meiden grote zus, een huis vol meiden! En voelt het anders? Nee!!! Houden van is houden van! Ik hou van alle meiden net zoveel! En ik zou het dan ook echt nooit anders gewild hebben!

Er zijn nog zoveel kindjes die een huis zoeken, helpt u ze een thuis te geven?

Liefs,

Debbie

Lieverd, wat ben jij een topper zeg! Zo knap hoe je je hierdoorheen heb geslagen en wat een liefde lees ik hier. Zijn jullie benieuwd naar het leven van deze powermom volg haar dan op Instagram. Liefs Eline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s